Merry Christmas and a Happy New Year!

Κατόπιν παραπόνων από τον dimiscon ότι χάθηκα κ δν γράφω (αλήθεια είναι) κι αφού ξύπνησα από κουνούπι που μπήκε ανήμερα τα χριστούγεννα με σκοπό να με τσιμπήσει κ να με ξυπνήσει, φαντάζομαι λόγω εκδίκησης για τις παστίλιες που βάζω το καλοκαίρι, αποφάσισα να κάνω ένα μικρό απντέιτ...
Καταρχάς να ευχηθώ ό,τι καλύτερο για όλους μετην υγεία πρώτη απ' όλα και την αγάπη κατά δεύτερον!! Και ό,τι άλλο επιθυμεί ο καθείς το εύχομαι από καρδιάς να πραγματοποιηθεί!
Την υγεία την εύχομαι πρωταρχικά γιατί παρόλο που είναι τόσο τετριμμένο είναι το πιο σημαντικό και λόγω όλων αυτών που ακούω γύρω μου να συμβαίνουν και λόγω του ότι προσωπικά ταλαιπωρούμαι από ένα σπάσιμο στο πόδι, το οποίο τελικά θα χρειαστεί χειρουργείο, γιατί δν κολλάει το σκασμένο!!! Να πω την αλήθεια, το χειρουργείο ήταν ένα ενδεχόμενο το οποίο δν είχα καν πιθανό στο μυαλό μου... Κ τελικά θα χρειαστεί βίδα..
Μου το παρουσίασαν σαν χειρουργείο ρουτίνας βέβαια και προσπαθώ να το αντιμετωπίσω με ψυχραιμία, αλλά δν θα κρύψω ότι σήμερα το πρωί με έπιασαν τα κλάμματα, καθώς δν το είχα χωνέψει. Ευτυχώς όμως έλειπαν οι γονείς μου που  είχαν παει εκκλησία και δν με είδαν, γιατί θα στενοχωριόντουσαν περισσότερο. Κ δν θέλω να δείξω πως έχω στενοχωρηθεί με το νέο. Όχι ότι δεν το έχουν καταλάβει...
Γενικότερα αυτές τις γιορτές μου λείπει η διάθεση, χωρίς να σημαίνει πως δεν χαίρομαι όταν οι υπόλοιποι περνούν καλά ή όταν ανταλλάσουμε ευχές. Πιθανότατα φταίει και το γεγονός πώς είμαι αναγκασμένη σε ακινησία τον τελευταίο εναμιση μήνα.
Τέσπα, υπομονή έχω, ελπίδα έχω, άγχος επίσης έχω, αλλά θέλω να ελπίζω πως οι απόκριες θα με βρουν όρθια..κ δν ξέρω κ πότε πέφτουν, αλλά αυτό που εννοώ ειναι κατά το Φεβρουάριο...
Γενικότερα, νιώθω και σαν αποκομμένη από τον κόσμο, σαν να βρίσκομαι σε ένα δικό μου κόσμο.. Άλλες φορές δυνατή κ αισιόδοξη, άλλες όχι.. Τελοσπάντων, φαντάζομαι θα περάσει κι αυτό... Απλά δεν ήθελα να χτυπάω στα αεροδρόμια!!! :p
Πολύ πολύ καλές γιορτές σε όλους!!!
Να περάσετε υπέροχα, φανταστικά κι εύχομαι η νέα χρονιά να είναι καλύτερη για όλους και να εξασφαλίσει τουλάχιστον την υγεία και μια αξιοπρεπή ζωή για όλους χωρίς προβλήματα επιβίωσης!
Ουτοπίστρια; Πεσιμίστρια; Μπορεί... Αυτό όμως θέλω να ευχηθώ, δυστυχώς, για τη σημερινή εποχή..

Αγγελάκι vs. διαβολάκι

Όταν ανακαλύπτεις κάτι που δεν αφορά εσένα, αλλά μπορεί να επηρεάσει τη ζωή κοντινού σου ανθρώπου, τι κάνεις? Ανακατεύσαι και το λες, με αρνητικές πιθανότατα επιπτώσεις ή το αφήνεις μήπως το ανακαλύψει μόνος/η του?

Να σημειώσω βέβαια, πως το άτομο αυτό έχει ήδη κάποιες ενδείξεις, αλλά πιθανόν δεν μπορεί να βεβαιωθεί, γιατί ας πούμε δεν έχει τις συγκεκριμένες ικανότητες που απαιτούνται. Ωστόσο, δεν είναι μπούφος κι έχει χάσει την εμπιστοσύνη που θα έδειχνε στον ας πούμε "θύτη". Μια διευκρίνηση: δεν πρόκειται για κέρατο, ενέχονται άλλα χαρακτηριστικά στην πράξη.

Τι να κάνω? Να προσπαθήσω να μιλήσω στο θύτη? ή να το πω στο κοντινότερό μου άτομο/θύμα? ή να μην πω τίποτα και να το αφήσω να εξελιχθεί, όπως εξελιχθεί? Μέσα μου, όμως θα με τρώει και θα με στενοχωρεί, γιατί συνηθίζω να τα λέω σχεδόν όλα σε αυτό το άτομο (για να μην πω όλα και φανώ υπερβολική). Ξέρω όμως ότι επειδή το "θύμα" είναι άτομο που αυτό που νιώθει, θα το πει την ίδια στιγμή και με τρόπο, ίσως και άκομψο, με αποτέλεσμα να επακολουθήσει χαμός, που επειδή ήδη υπάρχει μια σχετικά περίεργη κατάσταση, μπορεί να οδηγήσει και σε οριστική ρήξη, φοβάμαι...

Και θα μου πεις γιατί έψαξα? Το άτομο αυτό λοιπόν, μου είχε μιλήσει για τις ανησυχίες του κι έτυχε το άτομο-θύτης να αφήσει χνάρια ακάλυπτα. Έτσι κι εγώ μπήκα στον πειρασμό του και καλά να βοηθήσω/ανακαλύψω (και δεν παίζει περιέργεια σε φάση κουτσομπολιού σε καμία περίπτωση) και πέτυχα λαβράκι. Και συνειδητοποίησα ότι το άτομο-θύτης λέει ψέμματα ή καλύτερα δεν αποκαλύπτει την αλήθεια... Τους χαρακτηρισμούς θύμα/θύτης, τους χρησιμοποιώ για λόγους διαχωρισμού κατά βάση. Δεν προσπαθώ να βγάλω δικαστική απόφαση.

Προσπαθώ να σκεφτώ τους λόγους και πιθανές δικαιολογίες για την απόκρυψη της αλήθειας. Το μόνο που μπορώ να διακιολογήσω είναι πως ο θύτης θα "τα άκουγε" από το θύμα αν το ανακάλυπτε. Από την άλλη όμως, δεν θεωρώ ότι είναι καλύτερο αυτό που κάνει, γιατί έχω την εντύπωση ότι δείχνει κι έλλειψη σεβασμού, του στυλ "θα κάνω αυτό που θέλω και δεν θα σου δώσω λογαριασμό", οπότε αυτό μου τη δίνει ακόμη περισσότερο.

Το παραδέχομαι, ότι δεν είμαι αμερόληπτη. Αλλά τις προηγούμενες ημέρες προσπάθησα να πάρω το μέρος του θύτη. Νομίζω όμως πως πλέον μπορώ να καταλάβω γιατί η αντίδραση του ατόμου-θύματος είναι ή θα μπορούσε να είναι γκρίνια και φασαρία. Γιατί δεν μπορεί κάποιος με υπόνοιες να αισθάνεται ότι ο άλλος τον κοροιδεύει κι εφόσον το είχε ανακαλύψει μια φορά, να συνεχίζει ο αλλος να τον κοροιδεύει. Η κοροϊδία είναι από αυτά που δεν μπορώ να ανεχτώ κι εγώ, άσχετα αν το έχω βιώσει....

Out of service..

..θέλω να χορέψω..οποιοδήποτε κομμάτι..ελληνικό και μη...
αλλά δεν μπορώ, γιατί δεν πρέπει να πατήσω καν το πόδι μου. Αυτό μόνο...δεν θέλω να πω κάτι άλλο.
Προς το παρόν, αυτό μου ήρθε να χορέψω..

Ευχαριστώ.

Freeze...

οκ, έχω ένα ιστολόγιο...σπάνια γράφω μου φαίνεται...γιατί το έχω τότε? για όταν αισθανθώ ότι θέλω να γράψω ή αν γίνει κάτι στη ζωή μου και προχωρήσει κι έχω κάτι να γράψω τότε.

είναι λες κι έχω παγώσει τη ζωή μου, μέχρι να τελειώσω με το βραχνά μου. Μέχρι τότε όμως, ακόμη κι εξόδους για ένα καφέ μαι φορά την εβδομάδα έχω κόψει. Και είναι λες και τιμωρώ τον εαυτό μου που δεν τελειώνει και παγώνω τη ζωή μου ακόμη πιο πολύ. Τώρα τελευταία φοβάμαι γι αυτή την ανοησία που κάνω και σκέφτομαι πως η ζωή μας τα φέρνει τόσο περίεργα που να δεις, αν και όταν ποτέ τελειώσω, δεν θα μπορέσω τελικά να κάνω αυτά που θέλω και τα έχω στο περίμενε.."Περίμενε να τελειώσει για να ζήσει όλα αυτά που ήθελε και τώρα πια δεν μπορεί", αυτό φοβάμαι ότι θα λένε.

Θέλω να πείσω τον εαυτό μου ότι σκέφτεται λίγο μακάβρια, καθότι drama queen, αλλά και να τον πείσω να δουλέψει ταχύτερα, μπας και ολοκληρώσουμε αυτή τη ριμάδα την εργασία και επανέλθω στον πρότερο εαυτό μου. Θα μου πεις: πάντα δεν θα έχεις κάτι που θα σε απασχολεί? θα συμφωνήσω, αλλά θέλω να πιστεύω πως δεν θα είναι έτσι όπως είναι τώρα τα πράγματα. Θέλω να γίνω πάλι ο παλιός καλός εαυτός μου, αυτό το πράγμα με έχει αλλοιώσει τόσο πολύ....αλλά πρέπει να το τελειώσω.. και με αυτές τις σκεψεις όμως δεν με βοηθάω και πάρα πολύ, αντίθετα το απεχθάνομαι και το αποφεύγω όλο και περισσότερο. Αλλά δεν έχω μάθει να αφήνω κάτι, να το παρατάω. Πρώτη φορά όμως, νιώθω ότι παλεύω για κάτι που δεν το θέλω τόσο, ώστε να έχω κάνει τόοοσες θυσίες και ουσιαστικά να βλέπω τη ζωή μου να περνά. Κι εγώ περιμένω πότε θα τελειώσω για να ξεκινήσω πάλι να ζω.... Δεν ξέρω...

Μπερδεμένες σκέψεις...

...μπερδεμένα συναισθήματα, σκόρπια εσωτερικά λόγια από εδώ κι από εκεί, εναλλαγή διαθέσεων, χαρμολύπη, ένας αχταρμάς σου λέω.

Κι εκεί που αποφασίζω πως δεν έχω τίποτα πια να γράψω στο φτωχικό μου μπλογκ (πόσο μερμυγκάκι μερικές φορές), μου έρχονται κατεβατό οι ιδέες, αλλά πάλι σκόρπιες, χωρίς συνοχή, άσχετες μεταξύ τους. Ανάμεσα σ' αυτές κι ένα παλιό άσμα της Βίσση με τον τίτλο "τρελαίνομαι"..τυχαίο..?

Θέματα προς συζήτηση:
Σεξ με τον πρώην: to be or not to be. Αυτό μπορώ και να το γενικεύσω σε σχέση/επανασύνδεση με τον πρώην. Και κάπου εδώ σκέφτομαι τον αγαπημένο Τρεμενς και την ευγενική αντιμετώπιση του θέματος σε σχέση με τον Π (συγνώμη που το δανείζομαι, το χρησιμοποιώ μόνο σα γενίκευση). Η απάντηση φαντάζομαι είναι μακριά κι αλάργα που λένε και στο χωριό μου, όχι απλά μακριά κι αγαπημένοι. Θα συμφωνήσω --μόνη μου τα λέω, μόνη μου απαντάω-- αλλά όταν δεν έχει προκύψει κάποια καινούρια συγκίνηση στη ζωή μου κι εξακολουθώ να βλέπω τον πρώην (ω, τι τύχη) κι επιπλέον ασχολούμαι/προσπαθώ να τελειώσω κάτι για το οποίο δεν έχω πια ιδιαίτερο κίνητρο, αλλά κρίμα να μην το ολοκληρώσω, μάλλον προσπαθώ να βάλω στη ζωή μου από μόνη μου κάτι σαν αλάτι (?)...στις πληγές, καθότι drama queen, μην ξεχνιόμαστε, ώστε να αποκτήσει ενδιαφέρον. Και τώρα που τα είπα όλα τα ανωτέρω και σε προβλημάτισα αγαπητέ αναγνώστη, να σημειώσω και να σε ξενερώσω πως η επανασύνδεση τύπου είναι δικό μου παραμύθιασμα για να βασανίζομαι, καθότι σου ανέφερα ότι είμαι drama queen, μαζοχίστρια όμως, δεν στο ανέφερα, ε? Μη μου πεις ότι ακόμη δεν έχεις πειστεί για το πόσο μου ταιριάζει το ανωτέρο κομμάτι της Αννούλας....

Είχα σκεφτεί και κάτι άλλο, αλλά με τούτα και με κείνα το ξέχασα, οπότε θα περάσω σε αυτό που θυμάμαι και με απασχολεί ή θα έπρεπε να με απασχολεί περισσότερο και πιο ενεργά από μια συνεχή σκέψη κι έννοια. Αυτό λοιπόν που πρέπει να ολοκληρώσω, αν έχεις διαβάσει και την προηγούμενη ανάρτηση --δεν θα καταλάβεις τι είναι, αλλά την ψυχολογία μου-- είναι ο μεγαλύτερος βραχνάς μου. Ξέρεις τι θέλω? Συμπαράσταση, αμέριστη, απεριόριστη συμπαράσταση. Και θα αναρωτηθείς αν οι δικοί μου δεν ενδιαφέρονται. Κι εγώ θα απαντήσω πως ναι και πάρα πολύ και όλα αυτά τα χρόνια. Κι είμαι ευγνώμων γι αυτό. Αλλά νιώθω ότι τους έχω κουράσει να είναι έτσι καλοί, να ενδιαφέρονται, να είναι δίπλα μου, να ρωτούν (αυτό έχει κουράσει κι εμένα, με αποτέλεσμα πολλές φορές να τσακώνομαι και να γίνομαι άδικη). Δεν είμαι αχάριστη, ούτε αγνώμων, το αναγνωρίζω. Ούτε άπληστη είμαι --θεωρώ-- που θα ζητήσω τώρα να μου δώσεις κι εσύ κουράγιο και λίγη από τη θετική σου ενέγεια. Δεν ξέρω γιατί, τώρα ζητάω κι από άτομα που δεν γνωρίζω, τώρα το λέω και σε άλλους πέραν των δικών μου.  Δεν είναι ότι θέλω να κουράσω ακόμη περισσότερους, μάλλον έχω κουραστεί εγώ η ίδια από μια στάσιμη κατάσταση και προσπαθώ να την αλλάξω με να την μοιραστώ και με άλλους.

Νυστάζω και πρέπει να κάνω δουλειά...αύριο? ας ελπίσουμε...
Ευχαριστώ πάντως...

I have a "vrachna"....

.... (βραχνά ελληνιστί) κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη... Μπορώ να το πω και μελωδικά κατά το γνωστό άσμα της αείμνηστης Αλίκης Βουγιουκλάκη "έχω ένα μυστικό"!!

Και να βλέπω το τέλος να έρχεται, να φύγει από πάνω μου αυτός ο βραχνάς, να μπαίνω στην τελική ευθεία και να μην μπορώ να τερματίσω... Κι όσο περισσότερο να πλησιάζει η τελική προθεσμία, τόσο μεγαλύτερη αναβλητικότητα να με πιάνει. Κι απλά περνούν οι μέρες, το άγχος γίνεται μεγαλύτερο, η αγωνία εντονότερη και η παγωμάρα πιο...παγωμένη!

Το ξέρω πως δεν υπάρχουν, αλλά θέλω το μαγικό κουμπί να το πατήσω και να τελειώσει αυτό το πράγμα όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Ή ας γίνει το άλλο: να το πατήσω και να μπορέσω να συγκεντρωθώ 100% ώστε να ολοκληρώνουμε ρε παιδιά...

Μέχρι τότε θα τραγουδώ αυτό:

Απογοήτευση....

...από τον εαυτό μου..."Δεν τα παρατάω ποτέ" υποτίθεται ήταν το μότο μου και είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι δεν θα το ακολουθήσω. Δεν έχω τη δύναμη? Κουράστηκα?
Από τη μια δεν έχω καν διάθεση να συνεχίσω κι αυτό το κάνει πιο δύσκολο να εκπληρώσω το σκοπό μου, από την άλλη δεν θέλω να μην τερματίσω.
Απλά τελικά, είναι πιο ψυχοφθόρο απ'ότι υπολόγιζα και μου έχει φάει όλα τα ψυχικά αποθέματα. Κι όταν κάνεις κάτι με το τσιγκέλι, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας φίλος μου, δεν σε κινητοποιεί για το τελειώσεις.
Μακάρι να πατούσα ένα μαγικό κουμπί και να συγκεντρωνόμουν, να αυτοπειθαρχούσα και να συνέχιζα. Ξέρω ότι όταν τελειώσω, θα νιώθω ικανοποίηση, αλλά είναι ο δρόμος μέχρι εκεί τόσο δύσβατος, που πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αξίζει τελικά.
Χρειάζομαι πολύ θετική ενέργεια και δεν ξέρω πού θα τη βρω. Έχω τους δικούς μου που συμπάσχουν και με ενθαρρύνουν, αλλά...
Κι αισθάνομαι ακόμη πιο άσχημα, όταν ξέρω ότι γύρω μου, δίπλα μου, πολύ κοντά μου, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν πραγματικά σοβαρά προβλήματα κι εγώ εξακολουθώ να κλαίγομαι και να αγχώνομαι για το δικό μου θέμα..Αχάριστη..?

Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο.

Τέλος. Κι εγώ χρειάζομαι ένα μπερντάκι!!!
Μα ρε παιδιά, πόσο ανισόρροπος μπορεί να γίνει κάποιος? ΔΕΝ ΜΕ ΑΝΤΕΧΩ!!!
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες...η συνήθης έμμονη ιδέα...δεν φεύγει τόσο εύκολα τελικά..απλά πάει κι έρχεται για να μου σπάει τα νεύρα...

Κι εκεί που λέω ότι είμαι μια χαρά, τσουπ, κάτι γίνεται πάλι...αι σιχτιρ..

Θέλω κάποια πράγματα να μείνουν στο παρελθόν, εκεί, απλά αποθηκευμένα και σκονισμένα, σε κούτες κλειστές και ξεχασμένες. Να επανέλθει πλήρως ο εαυτός μου και να ζήσει με ανθρώπους που τον αγαπούν και θέλουν το καλό του. Με ανθρώπους με τους οποίους θα θέλω να γίνομαι συνεχώς καλύτερη σαν άνθρωπος και θα περνάω καλά.

Οκ, έχω στη ζωή μου ευτυχώς τέτοιους ανθρώπους, αλλά μου λείπει μια υγιής σχέση..μάλλον..
Και μην ξεχνάμε κάτι σημαντικό: πόσο drama queen είμαι (και μαζοχίστρια). :)

Σας ευχαριστώ για ακόμη μια φορά που υπομένετε τη μιζέρια μου!!!!
Μήπως τελικά να με αποδεχτώ ως μίζερη? χαχα! μπορεί και να γίνω ευτυχισμένη!! (αχ, τι λέω πάλι)

Ας συνεχίσω τη δουλειά μου τώρα, γιατί προβλέπεται τρελό ξενύχτι....

Obsession...

Ασχημο πραγμα η εμμονη ιδεα, ε; Στην αρχη ειναι ελαφριας μορφης, λες κι ενα "ελα μωρε, δεν ειναι και τιποτα, λιγο μονο, αυτη τη φορα και τελος". Μετα ομως διογκωνεται σιγα σιγα, μεχρι που παιρνει μυθικες διαστασεις...
Σε τι αναφερομαι; Μαλλον σε κατι συγκεκριμενο και σε οτιδηποτε. Απο μια σκεψη σε μια πραξη. Στο φαγητο, στη δουλεια, στη σχεση, στον πρωην, σε μια συνηθεια που μπορει να γινει εμμονη...στα παντα. Ο,τι κι αν ειναι, αυτη η λεξη απο μονη της ειναι αρνητικη, δειχνει το απολυτο, το ακραιο, δεν μπορει να ειναι κατι καλο.
Και η θεραπεια; Ποσο δυνατος πρεπει να εισαι προκειμενου να την σταματησεις; Μαχαιρι ομως.. Αληθεια, εχεις εμμονες;

To confirm or not to confirm...

Κι εκεί που έχω επανέλθει στη δουλειά και δεν νιώθω πια άχρηστη, γιατί έκλαιγα τη μοίρα μου που δεν μπορούσα να διαβάσω, καθώς έβλεπα συνεχώς μπροστά μου τον πρώην, τσαφ....κάτι γίνεται πάλι (κάνει αυτός δλδ) και τρώω τέτοιο ξενέρωμα!!!!
Κι επανέρχονται όλα τα αρνητικά συναισθήματα και αισθήματα αηδίας, γιατί επιτρέπω να μου βγάζει τον χειρότερο εαυτό μου. Βέβαια, τώρα που μου ήρθαν αυτά τα άσχημα πράγματα στο νου και την ψυχή, δεν έβαλα τα κλάματα, όπως έκανα τότε που ήταν φρέσκο το πράγμα, αλλά έφαγα τέτοιο ΞΕΝΕΡΩΜΑ...Να φανταστείς ότι έχω μια έκφραση αηδίας στο πρόσωπό μου ακόμη και τώρα που γράφω αυτά..και είναι κρίμα να ρυτιδιάζω το υπέροχο, σφριγηλό προσωπάκι μου (!!!). Τουλάχιστον, αν είναι να κάνω ρυτίδες έκφρασης, προτιμώ να είναι από άφθονο γέλιο.
Απλά σκέφτομαι (κακώς) ότι τελικά μπορεί και να επιβεβαιώθηκα...αλλά αυτή η επιβεβαίωση (θα γίνω γραφική) είναι σκέτη ξενέρα...Μπορεί και όχι, κι απλά να μεγαλοποιώ το θέμα, καθότι είμαι και πιστοποιημένη drama queen (καρκίνος γαρ).
Ότι κι αν είναι, καλό θα ήτο να το αφήσω πίσω μου, γιατί το θέμα είναι πως έχω αρχίσει και την παλεύω με μένα και με γουστάρω ξανά! Ε, μα!

Και μετά μου λες να μην πιστεύω στα ζώδια....

tip of the day by http://www.stardome.gr, καθότι μέλος πια..τρομάρα μου!!!

"Ο/Η μόνος/η που σαμποτάρει την αισιοδοξία σου είσαι εσύ που αποζητάς να έρθει η μέρα που όλα ως δια μαγείας θα φτιάξουν. Ο δρόμος για την ευτυχία περνά από τα χέρια σου και μόνο!"

 

Και ναι ξέρω τι θα μου πεις: "μα, είσαι λωλή? αυτό που σου γράφει είναι μια γενικότητα, μια αλήθεια!!!" 

 

Η σχέση μου με τα ζώδια ξεκίνησε το τελευταίο εξάμηνο, που είμαι 3 λαλούν και 2 χορεύουν!! Φυσικά και δεν εξαρτώμαι από αυτά, φυσικά και δεν περιμένω από αυτά να προγραμματίσω τη ζωή μου. Να ξεκαθαρίσω ότι οι λόγοι είναι κοινωνικοί και μόνο...λέμε τώρα. Οκ, και για χαβαλέ! Κι επειδή έχουμε πει ότι χαλάω πια φαιά ουσία σε ασήμαντα πράγματα!

Μάλιστα πριν από το εξάμηνο, χλεύαζα την κολλητή μου που μου έβγαζε τύπου συμπεράσματα για τις συμπεριφορές των ανθρώπων ανάλογα με το ζώδιο-και όχι αυτά που λένε οι διάφορες αστρολογικές σελίδες, αλλά κυρίως με βάση ομαδοποιήσεις ατόμων με συγκεκριμένο ζώδιο που είχε τύχει να γνωρίσει, πχ όλοι οι πρώην της ήταν υδροχόοι. Τώρα προσπαθεί να γνωρίσει κανέναν από άλλο ζώδιο, γιατί καζάντησε από το συγκεκριμένο!!! :). Ευτυχώς που δεν είχε γνωρίσει κανέναν με το ζώδιο του πρώην μου, κι έτσι δεν είχε άποψη!!! Τώρα απέκτησε!

Κι έτσι μπήκα σιγά σιγά στο τρυπάκι να καθόμαστε να γελάμε και να λέμε σαν κυράτσες τι μας μέλλει... το μέλλον..?

Απλά μου κάνει εντύπωση το συγκεκριμένο μότο, γιατί αυτή την περίοδο ειδικά, πραγματικά σαμποτάρω τον εαυτό μου, μένω στην αδράνεια και περιμένω κάπως να φτιάξουν τα πράγματα...Οκ, μετά το πάσχα, ξεκίνησα κάπως να ασχολούμαι και με πιο σημαντικά πράγματα και κυρίως με τη δουλειά μου και το διάβασμα, οπότε αν συνεχίσω έτσι, θα είμαι σε καλό δρόμο. Έχω ακόμη δρόμο, πολύ και δύσκολο, αλλά ελπίζω...μάλλον...κάπου βαθιά μέσα μου! 

Άσχετο, αλλά ωραίο:

 

Me, myself and I..

Αυτά που ακολουθούν είναι σκόρπιες, μπερδεμένες σκέψεις που αφορούν..εμένα...έχω καταλήξει χαριτολογώντας με τους φίλους μου ότι είμαι το αγαπημένο μου θέμα! Όχι πάντα ευχάριστο όμως...

Ευτυχώς που έχω και τους φίλους βλογερς και ξεχνάω διάφορα ασήμαντα κυρίως θέματα που με απασχολούν. Τα σημαντικά τα ξεχνώ έτσι κι αλλιώς...δυστυχώς...γιατί αν με απασχολούσαν τα σημαντικά, δεν θα είχα χρόνο να σπαταλώ φαιά ουσία με τα ασήμαντα, που με χαλούν κιόλας.

Νιώθω ότι έχω χαζέψει κι επίσης έχω ξεχάσει να μιλάω και να χρησιμοποιώ την ελληνική γλώσσα όπως παλαιότερα. Μα είναι δυνατόν?? 

Η αυτοεκτίμησή μου έχει πιάσει πάτο...έχει ανέβει δηλαδή! Πριν έσκαβα κάτω από αυτόν για να τη βρω. 

Πάντα θεωρούσα ότι ήμουν ρεαλίστρια (κάποιοι φίλοι παραφράζουν αυτό το χαρακτηριστικό μου και θεωρούν ότι είμαι απλά αρνητική!!!). Τον τελευταίο ειδικά χρόνο τους δίνω δίκιο...Πλέον δεν είμαι ρεαλίστρια, είμαι αρνητική...και όχι, δεν μου έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου!

Εκτός από αρνητική, έχω γίνει και γκρινιάρα...ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ!

Έχω ακουλουθήσει (σχεδόν) τις συμβουλές των φίλων βλογερς από την προηγούμενη ανάρτηση! κι έχουν δίκιο..ΟΛΟΙ! Απλά να επισημάνω ότι η συμβουλή της φίλης quaintrelle dandy αποδίδει, γιατί όντως το διάβασμα ωθεί το μυαλό να στροφάρει κάπως...ακόμη όχι με όλη την υποδύναμη, αλλά έχουν ξεκινήσει οι μηχανές...ε, κάπου κάπου μπαίνει και η όπισθεν κι άντε πάλι ξανα μανα από την αρχή...!!

Εξακολουθώ να είμαι ανισόρροπη (ναι, για μια ακόμη φορά θα αναφερθώ στο χωρισμό μου..κόλλημα): εκεί που κάνω το σταυρό μου που ξύπνησα και αποφάσισα να χωρίσω, τσαντίζομαι όταν βλέποντας κάποια αλλαγή στη διάθεση του πρώην, σκέφτομαι ότι ίσως και να έχει βρει γκόμενα...(ΣΣ δεν μπορώ να αποφύγω να τον βλέπω κάθε εβδομάδα)

Δεν έχω βρει ακόμη τον εαυτό μου...(πού σκ@τ@ έχω πάει?)

 Μου είπε ένας φίλος μου ότι του είπε ένας φίλος του: "Περνάω καλά με τον εαυτό μου, γιατί έχω γίνει και γ@μώ τα άτομα!!" Η συμβουλή/προτροπή του φίλου μου μετά από αυτή την ατάκα είναι πως πρέπει να επανέλθω και να κάνω πράγματα για μένα που θα με κάνουν να νιώθω καλά...Συμφωνώ..που δεν τα κάνω όμως??? Έχω διάβασμα ρε παιδιά και αυτό το συνεχές άγχος κι έννοια, δεν μου επιτρέπουν να ακολουθήσω αυτή τη συμβουλή στο έπακρο!!!

Ένα σύντομο διάλειμμα

Κι επανέρχομαι...

Τσαντίζομαι που κάθομαι κι ασχολούμαι με την "ιδέα" του πρώην και δεν βρίσκω κανένα νόημα... και τσαντίζομαι που ενώ όντως δεν βρίσκω κανένα νόημα, κάθομαι κι ασχολούμαι..για ν'ασχολούμαι? Τι βλακείες...

Νομίζω ότι κάθομαι και κλαίγομαι, απλά για να κλαίγομαι πια..Παλαιότερα έβρισκα νόημα, τώρα όχι...Λες και είναι μια συνήθεια... 

Επίσης πάντα έλεγα ότι θέλω να ζήσω τη ζωή μου...ακόμη αυτό λέω! Να δω πότε θα το κάνω...Είναι λες κι έχω κάποιες ατάκες για τη ζωή που λέω ότι θα ακολουθήσω, αλλά τελικά δεν το κάνω και μάλιστα κάνω τα αντίθετα που υποτίθεται ότι θεωρώ πως είναι μίζερα..

Τι στο δι@λο? Έρμαιο είμαι? Ήμουν έτσι ή απέκτησα πολλά ψυχολογικά από την τελευταία σχέση?

Προβληματιζόμουν αν θα τα έγραφα αυτά, γιατί τελευταία, κουρασμένη η ίδια από τη μιζέρια που με δέρνει, αισθάνομαι τύψεις και άσχημα ότι κουράζω όσους με ακούν ή όσους με διαβάζουν...αλλά ρε παιδιά, δεν υπάρχουν λεφτά για ψυχολόγο!!!! Όταν υπάρχει η free ψυχοθεραπεία/βλογινγ, το σκέφτεσαι παραπάνω...(λες να έχω γίνει και τσιγγούνα? έγώ το λέω καλή διαχείριση των οικονομικών, οι κακοπροαίρετοι τσιφουτίαση).

Μου τη δίνει (σαν αλλος γκρινιάρης) που αυτό το βλογ είναι μες στη μαυρίλα...Αλλά πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα ανθίσει κι εδώ μια λεμονιά (σαν άλλη Βουγιουκλάκη).

Α, επίσης νιώθω κι άσχημα που διαβάζω και βλέπω να γίνονται γύρω μου και δίπλα μου του κόσμου τα δεινά κι εγώ να κλαίγομαι για το τίποτα...

Ταύτα και μένω...

Sick and tired...

μ' έχει πιάσει η μιζέρια μου, η γκρίνια, η μίρλα κι όλο το κακό συναπάντημα!!! Έχω βαρεθεί εγώ η ίδια τον εαυτό μου, πόσο μάλλον οι άλλοι φαντάζομαι. Γι'αυτό κι έχω εξαφανιστεί κι όταν με ρωτούν τι έχω λέω τίποτα...
Τι να πω? Να αναλύσω πάλι πώς αφήνω τις ημέρες να περνούν έτσι και να μην κάνω τίποτα από αυτά που θα έπρεπε να γίνουν? Απλά θέλω να τα παρατήσω όλα..και να κάνω τι? Δεν ξέρω και τι θέλω στη ζωή μου. Τι στο καλό...πρέπει να μου συμβούν χειρότερα για να εκτιμήσω το χρόνο που αφήνω και περνά ανεκμετάλλευτος?
Έχω βαλτώσει και μετά θα μετανιώνω κάθε στιγμή που επέτρεψα να φύγει..Και ξέρω ότι έχω τη δύναμη να τ'αλλάξω κι έχω αφεθεί...έλεος.. Λυπάμαι και τους αναγνώστες που θα πέσουν στη μαυρίλα μου..
Άντε να δούμε...

Το παιχνίδι των...22 ερωτήσεων!!

Ευχαριστώ Βασίλισσά μου και αξιότιμε Ρειμόντ για την πρόσκληση στο παιχνίδι αυτό! Για να δούμε τι απαντήσεις θα προκύψουν...Ξεκινώ με τις ερωτήσεις της Κουήν, μιας και οι κυρίες προηγούνται και είμαι σίγουρη ότι η Εξοχότης του θα κατανοήσει!

1. Τι φοράς; Εντάξει, πλάκα κάνω! Ποιος ήρωας από ταινία/σειρά/θεατρικό έργο θα ήθελες να ήσουν;

Όχι θα απαντήσω και σε αυτό: Φοράω τις απίστευτα 'σέξυ' φόρμες χρώματος ό,τι να 'ναι μεν, ταιριαστο δε (ναι, το παίζω και στυλίστρια, τρομάρα μου). Ήρωας: Indiana Jones!

2. Με ποιο χρώμα θα περιέγραφες τη ζωή σου αυτή τη χρονική περίοδο;

Μαύρο, με τόνους γκρι πού και πού (πάντα αισιόδοξη..!!!)
3. Πού νομίζεις ότι θα μπορούσες να ζήσεις για πάντα;
Δεν θα ήθελα να ζήσω κάπου για πάντα, βαριέμαι εύκολα..Αν κι έχω σκεφτεί στα γεράματά μου να αποσυρθώ στη γενέτειρά μου.
4. Ποιος ήταν ο ήρωας των παιδικών σου χρόνων;
Indiana Jones!
5. Ποιο είναι το αγαπημένο σου ζώο;
Σκύλος (κατά προτίμηση μεγάλος)
6. Τι κάνεις για να κατευνάσεις το θυμό σου;
Αν δεν είμαι μπροστά σε άλλους, τελευταία ξεσπάω σε κλάματα. Αλλιώς υπομονή κι αναπνοές.
7. Τι μουσική ακούς;
Τελευταία rock. Αγαπημένος όμως και ο Μαραβέγιας...?
8. Ποιο μάθημα σου άρεσε στο σχολείο;
Με γοήτευαν τα μαθηματικά
9. Ποιο λάθος σου θα ήθελες να ξανακάνεις;
Κανένα. Λάθη ήταν, τα έκανα, υποτίθεται ότι έμαθα.
10. Ποιο όνειρό σου έκανες πραγματικότητα;
Ακόμη δεν το έχω κάνει...
11. Ποιο είναι το αγαπημένο σου μπλόγκ και γιατί; 
Αρκετά, αλλά ξεχωρίζω τον τρεμενς!!


Και τώρα η σειρά του αγαπητού Ρειμόντ:


1. Είχες ποτέ κάποιο παρατσούκλι; Σε φώναζαν κάπως στο σχολείο οι φίλοι σου; Και αν ναι, πως;
Είχα με τα ξαδέρφια μου, αλλά προτιμώ να το κρατήσω για εμάς και μόνο...

2. Ποια είναι η καλύτερη φάρσα που έχεις κάνει ποτέ;
Δεν θυμάμαι..υπάρχουν αλλά είναι light..!

3. Ποια είναι η καλύτερη φάρσα που σου έχουν κάνει ποτέ;
Έχω αναφέρει πόσο ασθενής είναι η μνήμη μου τελευταία..? Δεν θυμάμαι..

4. Για ποιο σοβαρό λόγο δεν θα έκανες σχέση με κάποια ή κάποιον ακόμα και αν σου άρεσε πολύ;
Αν ήταν παντρεμένος.

5. Τι πιστεύεις ότι συμβαίνει όταν πεθαίνουμε;
Κάπου πρέπει να πηγαίνουμε και να συναντάμε αγαπημένα πρόσωπα που έχουν φύγει επίσης.

6. Έχεις κάνει ποτέ κάτι για το οποίο ορκιζόσουν μέχρι εκείνη τη στιγμή πως δεν θα έκανες ποτέ; Αν ναι, ποιο είναι;
Σεξ ενώ η μητέρα του είναι στο διπλανό δωμάτιο..

7. Είσαι υπέρ ή κατά του one night stand;
Προσωπικά είμαι υπέρ του αν σου βγαίνει, κάντο.

8. Ποια είναι τα τρία βασικά πράγματα που θα έλεγες στο παιδί σου ώστε να τα θυμάται πάντα;
Ας κάνει ό,τι θέλει, αρκεί να μην χάνει την αξιοπρέπειά του, να μην ανεχτεί να τον υποτιμήσει κανείς και να σέβεται την ανθρώπινη ζωή.

9. Τι σκέφτεσαι ακριβώς ΤΩΡΑ????
Πόσα πράγματα έχω να κάνω και δεν τα κάνω..

10. Ποιο τραγούδι σου έχει κολλήσει αυτή την περίοδο;
Lana Del Ray: Born to die

11. Που θα ήθελες να πας διακοπές αυτό το καλοκαίρι;
όπου να ναι, μόνο με καλή παρέα για να περάσουμε σούπερ!


Όσο για τις δικές μου ερωτήσεις, νομίζω  ότι οι ενδεκάδες που υπάρχουν είναι τόσες πολλές που καλύπτουν όλα τα πεδία...Όσοι πιστοί προσέλθετε..

Ορίστε και το τραγούδι που μου έχει κολλήσει..Τα εύσημα στον τρεμενς!

Τι.....

...αμαρτίες πληρώνω???? Αυτός ο Δίας έχει δώσει ρεσιτάλ τελευταία!!!!
Αφού δεν σε πειράζω ρε φίλε, τι θες από τη ζωή μου? Γιατί φέρεσαι με αυτόν τον ανώριμο τρόπο και συνεχίζεις να με πληγώνεις? Από τη στιγμή κιόλας που υποτίθεται ότι θες να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά υποτίθεται μόνο.... Και δεν σου έχω δώσει ούτε ελπίδα, γιατί φοβάμαι, και το ξέρεις, αφού οι λόγοι ήταν συγκεκριμένοι και δεν έχουν αλλάξει και δεν θες να αλλάξουν, αλλά ούτε και δικαίωμα σου έχω δώσει να συνεχίσεις να με παίζεις.
Άσε με να συνεχίσω τη ζωή μου..σε παρακαλώ..Δεν αντέχω άλλο αυτό το αρρωστημένο παιχνίδι εγωισμού. Ή τουλάχιστον, έλα και πιάσε με και πες μου 'ένα κι ένα κάνουν δύο'. Ξέρεις πόσο θα το εκτιμήσω αυτό? Αν ήταν έτσι ντόμπρα τα πράγματα από την αρχή, δεν θα είχαμε φτάσει σε χωρισμό. Αλλά αφού στο έχω ξεκαθαρίσει ότι δεν το θέλω αυτό το παιχνιδάκι, γιατί δεν το σέβεσαι?
Και στο κάτω κάτω, γιατί δεν σέβεσαι αυτό που είχαμε? Αφού το βλέπεις πως από την πλευρά μου, το σέβομαι. Εσύ γιατί δεν με σέβεσαι?
Οκ, τώρα όλα αυτά είναι από την πλευρά μου, αλλά εμένα διαβάζετε!!! Κι έχω ταλαιπωρηθεί..αλήθεια...κουράστηκα...όχι άλλο! Και μέχρι πότε θα αντέξω να καταπιέζομαι και να μην δίνω συνέχεια?
Πότε θα σταματήσει ο Δίας?? Πότε θα σταματήσουν να "ευνοούν" οι συνθήκες αυτή την κατάσταση???
Άντε, να χωρίσουν και οι δρόμοι μας, μπας και ηρεμήσω...

Γαμώτο..

Πόσο δύσκολα τα κάνουμε τα πράγματα εμείς οι άνθρωποι...στη δουλειά (αν κι εδώ υπάρχουν πολλοί εξωτερικοί παράγοντες..), στις σχέσεις, στη ζωή μας...
Θα ήθελα να μπορούσα να κάνω τις καλές στιγμές να διαρκούν περισσότερο (για πάντα βασικά) και να ελαχιστοποιώ τις άσχημες.
Και θα αναρωτηθείς (και με το δίκιο σου): είσαι τρελή κοπέλα μου??? ναι, μόνο εσύ το θες αυτό...ο υπόλοιπος κόσμος γουστάρει να παιδεύεται!!!!αν είναι δυνατόν...
Οκ, το ξέρω...πειράζει που θέλω να το γράψω; Μερικές φορές τα αυτονόητα, παραλείπονται και ΔΕΝ πρέπει. Θα ήθελα να περνώ πιο πολύ χρόνο με τους δικούς μου, που είμαι ξενιτεμένο (στην ίδια χώρα, αλλά πώς θα το δραματοποιήσω), να παίξω με το ανιψάκι μου που έχει γίνει τρελός αλήτης (!!!) και με τρελαίνει που δεν είμαι εκεί να τον καμαρώσω, να ζήσω την περιπέτεια, να ταξιδέψω πιο πολύ και παντού...
Βασικά, άλλα ήθελα να γράψω, όμως δεν θυμάμαι πια τι, διάβασα και την ανάρτηση της Couλας
και με επηρέασε...

Όπου φυσάει ο άνεμος...

...πετάγομαι κι εγώ μια βόλτα!
Και για να γίνω πιο σαφής: Τον τελευταίο (πολύ) καιρό έχω πάθει μια αποχαύνωση 'τύπου' και νιώθω σα να μην έχω άποψη. Έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: παρασύρομαι εύκολα @#@#@#!! Θα μου πεις, τι θυμώνεις? Μυαλό (υποτίθεται) ότι έχεις, κάτσε και σκέψου τι θες εσύ και όχι τι σου λένε οι άλλοι.
Πχ. χωρίζεις. Έχεις πάρει μια απόφαση. Την πήρες? Ναι. Έχεις σαφείς λόγους που το έκανες? Ναι. Συνειδητοποιημένα. Το συζητάς, το αναλύεις (αφού έχεις πάρει την απόφαση κυρίως. Γιατί έχω και το άλλο: επειδή ξέρω ότι παρασύρομαι, το φτάνω μέχρι το σημείο που να είμαι 100% σίγουρη ότι η απόφαση είναι ΔΙΚΗ ΜΟΥ και όχι επειδή έχω επηρεαστεί από τις γνώμες άλλων). Περνάει ένα τρίμηνο ας πούμε (ΣΣ.στο μεταξύ λόγω συνθηκών, δεν μπορείς να χάσεις επαφή με τον πρώην). Και μια μέρα σου λέει ένας κοινός φίλος (που ξέρει την υπόθεση..εμ...χμ...από την πλευρά σου κυρίως): Α, είδα τον Τάδε, εντάξει είναι, όχι και στα καλύτερά του, αλλά είναι φοβερό παιδί, όχι ακριβώς όπως τα έλεγες. μπουρου, μπουρου, μπουρου, μπουρου, φοβάμαι μήπως το μετανιώσεις ότι τον έχασες!!!ΜΠΟΥΜ!!!
...και κάθομαι πάλι και σκέφτομαι τι και πώς κι αλλιώτικα, και πανυγηριώτικα!
ΟΚ, η πάσα αλήθεια είναι ότι επισημαίνει κυρίως ότι όπως αντιμετώπισα με μια υπερβολή κάποια πράγματα στο χωρισμό, το κάνω και στους λοιπούς τομείς της ζωής μου και ενδεχομένως να χάνω τα θετικά. Εγώ πάλι σκεφτόμουν το θέμα του χωρισμού.
Στο τέλος, όμως, επειδή με κούρασα, σκέφτηκα το εξής: οι λόγοι για τους οποίους χωρίσατε άλλαξαν? Όχι. Τότε?
Ένας φίλος μου είπε ότι έχω πολύ χρόνο και κάθομαι και αναλύω. Για να δούμε τι θα γίνει όταν δεν θα έχω. Τότε θα έχω μια απάντηση.
Ορίστε! Πάλι παρασύρθηκα από τι μου είπε ο φίλος μου!!!! :)

Παράλογοοοο...?

Είναι παράλογο που θέλω να νιώθω και να παραμένω μια άγνωστη στο χώρο των blogs? Και ταυτόχρονα να χαίρομαι τους άγνωστους φίλους μου?
Η αίσθηση (ή η ψευδαίσθηση) της ανωνυμίας με απελευθερώνει...Κάποιες σκέψεις τις λες/γράφεις πιο άνετα όταν ο άλλος δεν σε ξέρει. Αλλά αν κάποιος με ξέρει να μου το πει, ε?

At last

Επιτέλους κατάφερα να κάνω την πρώτη μου ανάρτηση!!
Ξανά...