I have a "vrachna"....

.... (βραχνά ελληνιστί) κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη... Μπορώ να το πω και μελωδικά κατά το γνωστό άσμα της αείμνηστης Αλίκης Βουγιουκλάκη "έχω ένα μυστικό"!!

Και να βλέπω το τέλος να έρχεται, να φύγει από πάνω μου αυτός ο βραχνάς, να μπαίνω στην τελική ευθεία και να μην μπορώ να τερματίσω... Κι όσο περισσότερο να πλησιάζει η τελική προθεσμία, τόσο μεγαλύτερη αναβλητικότητα να με πιάνει. Κι απλά περνούν οι μέρες, το άγχος γίνεται μεγαλύτερο, η αγωνία εντονότερη και η παγωμάρα πιο...παγωμένη!

Το ξέρω πως δεν υπάρχουν, αλλά θέλω το μαγικό κουμπί να το πατήσω και να τελειώσει αυτό το πράγμα όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Ή ας γίνει το άλλο: να το πατήσω και να μπορέσω να συγκεντρωθώ 100% ώστε να ολοκληρώνουμε ρε παιδιά...

Μέχρι τότε θα τραγουδώ αυτό:

Απογοήτευση....

...από τον εαυτό μου..."Δεν τα παρατάω ποτέ" υποτίθεται ήταν το μότο μου και είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι δεν θα το ακολουθήσω. Δεν έχω τη δύναμη? Κουράστηκα?
Από τη μια δεν έχω καν διάθεση να συνεχίσω κι αυτό το κάνει πιο δύσκολο να εκπληρώσω το σκοπό μου, από την άλλη δεν θέλω να μην τερματίσω.
Απλά τελικά, είναι πιο ψυχοφθόρο απ'ότι υπολόγιζα και μου έχει φάει όλα τα ψυχικά αποθέματα. Κι όταν κάνεις κάτι με το τσιγκέλι, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας φίλος μου, δεν σε κινητοποιεί για το τελειώσεις.
Μακάρι να πατούσα ένα μαγικό κουμπί και να συγκεντρωνόμουν, να αυτοπειθαρχούσα και να συνέχιζα. Ξέρω ότι όταν τελειώσω, θα νιώθω ικανοποίηση, αλλά είναι ο δρόμος μέχρι εκεί τόσο δύσβατος, που πολλές φορές αναρωτιέμαι αν αξίζει τελικά.
Χρειάζομαι πολύ θετική ενέργεια και δεν ξέρω πού θα τη βρω. Έχω τους δικούς μου που συμπάσχουν και με ενθαρρύνουν, αλλά...
Κι αισθάνομαι ακόμη πιο άσχημα, όταν ξέρω ότι γύρω μου, δίπλα μου, πολύ κοντά μου, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν πραγματικά σοβαρά προβλήματα κι εγώ εξακολουθώ να κλαίγομαι και να αγχώνομαι για το δικό μου θέμα..Αχάριστη..?