3 τα ξημερώματα... Επίτηδες το έκανε! Για να ξεσηκώσει τον κόσμο! Για να χαλάσει τον ύπνο τόσων ανθρώπων!
Μα καλά, τι θα γίνει αυτό το παιδί κι έρχεται τέτοια ώρα; Νυχτοπούλι ειναι; Και όχι μόνο ήρθε, αλλά κλαίει κιόλας...γοερά...και γκρινιάρα;
Ο γιατρός απεφάνθη: καρκίνος με ωροσκοπο ταύρο! Να σας ζήσει!
(34 χρόνια πριν...)
...έρχεται, πλησιάζει το τέλος και είσαι ανήμπορος να κάνεις κάτι, να προστατεύσεις τον άνθρωπό σου που πονά... Ένας μικρός θάνατος. Έτσι δεν λένε τον χωρισμό; Ένα μικρό θανατο...
Και λυπάσαι, στενοχωριέσαι, σαν τρίτος βλέπεις τα πραγματα , κάπως πιο αντικειμενικά...(μπορείς; Ο ένας εμπλεκόμενος ειμαι η αδερφή σου).
Και σκέφτεσαι γιατί; Πώς; Το παιδί; Τι φταίει αυτο; Γιατι να στενοχωριέται και να περνά αυτή τη δοκιμασία; Θα το σημαδέψει; Θα το ξεπεράσει; Γιατί οι γονείς πια δεν το βλέπουν. Πλέον ο εγωισμός κάνει κουμάντο...;
Πονάω!!! Πονάω πολύ που δεν μπορώ να κάνω τίποτα!!! Πονάω που δεν μπορώ να φτιάξω τα πράγματα! Πονάω που βλέπω την αδερφή μου να κλαίει! Πονάω που βλέπω τους γονείς μου μες στη στενοχώρια γιατί βλέπουν την κόρη τους να υποφέρει!
Πώς σταματά ο πόνος;
Πώς...
Με λίγα λόγια, ο τυπάς (πρώην κιθαρίστας των Red Hot Chili Peppers και σολο αρτίστας επίσης - πλέον μόνο αυτό) έβγαλε καινούριο άλμπουμ, με το είδος της μουσικής που ασχολείται τα τελευταία χρόνια.
Το βίντεο αναφέρεται σε ένα δορυφόρο που μπαίνει σε τροχιά έχοντας φορτωμένο το άλμπουμ Enclosure και ο τρόπος με τον οποίο το προωθεί είναι να κατεβάσεις ένα απλικέισιον στο κινητό σου/ταμπλετ/δεν ξέρω τι και όταν ο δορυφόρος περάσει πάνω από την περιοχή σου, θα έχεις τη δυνατότητα να ακούσεις το άλμπουμ, καθώς και να τσατάρεις και με άλλους που έχουν ακούσει τα τραγούδια και να ανταλλάξετε απόψεις!
Θα μου πεις, οκ...δεν μπορείς να ακούσεις το άλμπουμ και με άλλο τρόπο...? ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ?? Έχω ενθουσιαστεί με το προμόσιον, με όλη την ιδέα, την υλοποίησή της, με την πρωτοτυπία!!! Καλά...έχω και μια μικρή προκατάληψη υπέρ του καλλιτέχνη...
Δεν ξέρω...εγώ δεν το έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα και σκέφτηκα να το μοιραστώ.
Αχχχχχ!!!! Τέτοιο ενθουσιασμό δεν το περίμενα. Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Και μάλιστα, πάντα προσπαθώ να είμαι συγκρατημένη για να μην απογοητευτώ κατόπιν... Αλλά αν τελικά αξίζει....FUCK YEAH!!!! Γουστάρω να ενθουσιάζομαι ακόμη και με το πιο μικρό!!!
Αφού πέρασαν τρεις εβδομάδες με το αυτοκίνητο στο συνεργείο, γιατί με χτύπησαν και μου διέλυσαν όλο το σύστημα κι εγκέφαλο του τιμονιού, ακρόμπαρα, μεσόμπαρα κι αντίβαρα ξερω γω, σήμερα το πήρα επιτέλους σενιο!
Βρήκα ευκαιρία το απόγευμα με μια δουλειά που προέκυψε να το δοκιμάσω κιόλας.... Με τράκαρε ένας στο πίσω μέρος...
Δεν ξέρω πολλά (έως καθόλου) για υποκριτική, τεχνικές, θέατρο, σκηνοθεσία και τα συναφή. Αν όμως είχα τη δυνατότητα να ζητήσω σαν σκηνοθέτης ή δάσκαλος από τους ηθοποιούς μου να αυτοσχεδιάσουν, το θέμα που θα τους έβαζα θα ήταν "στο τέλος ποιος πληγώνεται;"
Και θα τους άφηνα ελεύθερους να το αναπτύξουν με όποιο τρόπο φανταζόταν ο καθένας...
Αλήθεια...στο τέλος ποιος πληγώνεται; Αυτοσχεδιάστε μου λίγο..
Ο κάθε άνθρωπος έχει τα θέματά του και θα συμφωνήσει κι άλλος κόσμος φαντάζομαι... Έτσι κι εγώ, παρόλη την τελειότητά μου, έχω ένα ψέγμα: όταν ειμαι τουαλέτα θέλω να συγκεντρώνομαι. Δεν θέλω ρε παιδί μου να κόβεις βόλτες από έξω ή να μου μιλάς. Η στιγμή είναι ιερή. Τέλος.
Έλα όμως που μεγάλωσα κι έπρεπε να πιάσω δουλειά, που σημαίνει πως πια δεν μπορώ να απολαμβάνω στο χώρο μου αβίαστα κι αβασάνιστα. Πρέπει να προσαρμοστώ στη νέα πραγματικότητα, γιατί κάποια στιγμή θα χρειαστεί να παω τουαλέτα και στο χώρο εργασίας.
ΣΣ: δεν αναφέρομαι καν στο λεγόμενο νούμερο 2. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει να είναι μη αναστρέψιμος η κατάσταση για να επισκεφτώ τουαλέτα αλλού εκτός από το σπίτι μου (πριν βιαστείς να πεις οτιδήποτε, σε προτρέπω να διαβάσεις πάλι τον τίτλο της ανάρτησης --μεταξύ μας θα μπορούσε να είναι κι άλλος, αλλά διατηρώ ένα επίπεδο..στον τίτλο τουλάχιστον).
Και μετά από αυτή τη μεγάλη παρένθεση, θα παραθέσω και το μεγαλύτερο εφιάλτη μου: οι τουαλέτες στη δουλειά δεν έχουν ταβάνι!!! Όχι, δεν μας βλέπουν από τις γύρω πολυκατοικίες, βρισκονται σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο αλλά δεν είναι κλειστά κουβούκλια. Έχουν τοίχο, πόρτα αλλά απο πάνω του το δωματιάκι με τη λεκάνη δεν έχει παρά το ταβάνι του δωματίου. Έλα που δεν το εξηγώ καλά. Δες:
Έχω που λες το θεματάκι με τη συγκέντρωση, έχω και την άλλη στη διπλανή τουαλέτα να κάνει ο,τι κάνει τελοσπάντων και όποιον άλλον βρίσκεται εκείνη την ώρα μέσα στο χώρο για να πλύνει τα χέρια του, να πει τα νέα της εβδομάδας με τη συνάδελφο κι ακόμη χειρότερα να μιλά σε μένα και να θέλει να μάθει για παντός επιστητού που μπορεί να αφορά την οικονομία, τον καιρό, από πού πήρα το ωραίο φορεματάκι που με είδε να φοράω κι αν τη ζακέτα μου την έπλεξε η μητέρα μου!!!!
Ε, με αυτά και με αυτά, επιστρέφω στο γραφείο μου μετά από αδικαιολόγητα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από αυτό που θα χρειαζόταν ο μέσος φυσιολογικός άνθρωπος. Σκατά..
Ήταν και η τελευταία ανάρτηση του προηγούμενου έτους τέζα αρνητική και είπα να ξεκινήσω να γράφω κάτι πιο ανέμελο (πες το και βαριεστημένο) για το ποδαρικό. Με το δεξί! Τρελό ποδαρικό!!
Η νέα χρονιά, λοιπόν, με βρήκε να κουβαλάω ένα ψιλοκρύωμα, δηλαδή ένα ελαφρύ πονόλαιμο, που όχι μόνο τον έχω μέχρι σήμερα, αλλά το έχω καλλιεργήσει κι έχουμε φτάσει σε άλλα επίπεδα. Πλέον μπορώ να κάνω καριέρα σέξυ νταλικιέρη σε ροζ γραμμές. Το μόνο που με προβληματίζει είναι ο ξερόβηχας και πώς θα τον εντάξω στο παιχνίδι...ας είναι, κάτι θα σκεφτώ...προτάσεις καλοδεχούμενες.
Διάβασα ότι η η 6η Ιανουαρίου είναι η μέρα του χρόνου με τα μεγαλύτερα ποσοστά κατάθλιψης κι αυτό οφείλεται στο ότι τελειώνουν οι γιορτές κι επιστρέφει ο κόσμος στις δουλειές του. Η Ελλάδα λογικά πρέπει να εριξε τα ποσοστά αυτά, μιας και η 6η Ιανουαρίου είναι ημέρα αργίας λόγω Θεοφανίων. Επομένως, στη χώρα μας περιμένει κανείς ότι η 7η Ιανουρίου θα αντικαθιστά επάξια την ημέρα με τα μεγαλύτερα ποσοστά κατάθλιψης στην Ελλάδα.....
Χα! Κι όμως! Όταν είσαι παιχτούρα, τα λαμβάνεις όλα υπόψη φίλε μου! Η κατάθλιψη μοιράζεται στον πληθυσμό της χώρας, γιατί μπορεί η 7η να είναι μεν εργάσιμη, ΩΣΤΟΣΟ, τα σχολεία είναι κλειστά!!! Άρα ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, που είναι οι μαθητές συνεχίζουν αμέριμνοι...για μια ημέρα.
To sum up, το 2014 ξεκίνησε με μια ψιλοιωσούλα κι ένα χοντροκάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων....το τελευταίο πρέπει να το προσέξω ιδιαίτερα, γιατί πόσα να μείνουν στο τέλος!
Στόχοι για το 2014: να τελειώσω με το βραχνά (κάτι παλιά δικά μου, τα είχα αναφέρει, πού να ψάχνεις τώρα...), να ερωτευτώ, να ταξιδέψω όσο πιο πολύ μπορώ, να γυμναστώ...με κάποιον τρόπο τελοσπάντων, να κολυμπήσω πολύ στη θάλασσα και να φάω όσο πιο πολύ ήλιο μπορώ το καλοκαίρι, να έχω χρόνο, να με γνωρίσω καλύτερα, να μπορώ να διαχειρίζομαι καταστάσεις, να κάνω πράγματα που με γεμίζουν...εγωκεντρικά?
