Όπου φυσάει ο άνεμος...

...πετάγομαι κι εγώ μια βόλτα!
Και για να γίνω πιο σαφής: Τον τελευταίο (πολύ) καιρό έχω πάθει μια αποχαύνωση 'τύπου' και νιώθω σα να μην έχω άποψη. Έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: παρασύρομαι εύκολα @#@#@#!! Θα μου πεις, τι θυμώνεις? Μυαλό (υποτίθεται) ότι έχεις, κάτσε και σκέψου τι θες εσύ και όχι τι σου λένε οι άλλοι.
Πχ. χωρίζεις. Έχεις πάρει μια απόφαση. Την πήρες? Ναι. Έχεις σαφείς λόγους που το έκανες? Ναι. Συνειδητοποιημένα. Το συζητάς, το αναλύεις (αφού έχεις πάρει την απόφαση κυρίως. Γιατί έχω και το άλλο: επειδή ξέρω ότι παρασύρομαι, το φτάνω μέχρι το σημείο που να είμαι 100% σίγουρη ότι η απόφαση είναι ΔΙΚΗ ΜΟΥ και όχι επειδή έχω επηρεαστεί από τις γνώμες άλλων). Περνάει ένα τρίμηνο ας πούμε (ΣΣ.στο μεταξύ λόγω συνθηκών, δεν μπορείς να χάσεις επαφή με τον πρώην). Και μια μέρα σου λέει ένας κοινός φίλος (που ξέρει την υπόθεση..εμ...χμ...από την πλευρά σου κυρίως): Α, είδα τον Τάδε, εντάξει είναι, όχι και στα καλύτερά του, αλλά είναι φοβερό παιδί, όχι ακριβώς όπως τα έλεγες. μπουρου, μπουρου, μπουρου, μπουρου, φοβάμαι μήπως το μετανιώσεις ότι τον έχασες!!!ΜΠΟΥΜ!!!
...και κάθομαι πάλι και σκέφτομαι τι και πώς κι αλλιώτικα, και πανυγηριώτικα!
ΟΚ, η πάσα αλήθεια είναι ότι επισημαίνει κυρίως ότι όπως αντιμετώπισα με μια υπερβολή κάποια πράγματα στο χωρισμό, το κάνω και στους λοιπούς τομείς της ζωής μου και ενδεχομένως να χάνω τα θετικά. Εγώ πάλι σκεφτόμουν το θέμα του χωρισμού.
Στο τέλος, όμως, επειδή με κούρασα, σκέφτηκα το εξής: οι λόγοι για τους οποίους χωρίσατε άλλαξαν? Όχι. Τότε?
Ένας φίλος μου είπε ότι έχω πολύ χρόνο και κάθομαι και αναλύω. Για να δούμε τι θα γίνει όταν δεν θα έχω. Τότε θα έχω μια απάντηση.
Ορίστε! Πάλι παρασύρθηκα από τι μου είπε ο φίλος μου!!!! :)