WTF..?

Καμία όρεξη. Καμία διάθεση.
Ούτε για δημιουργία οποιασδήποτε φύσεως, ούτε για σχόλια, ούτε καν να μιλήσω με ανθρώπους που τους έχω δίπλα μου με τη φυσική τους παρουσία. Μόνο μέσω ιντερνετ, τηλεφώνου, απομονωμένη στο δωμάτιό μου.
Παραπονούμενη άνευ λόγου και αιτίας. Ή τουλάχιστον σοβαρού... Και από την άποψη του θέματος υγείας, όλα βαίνουν καλώς. Άρα;
Ψάχνω αφορμές να δραματοποιώ τη ζωή μου.
Πότε θα τα σκέφτομαι όλα αυτά και θα θυμάμαι πόσο ανόητη ήμουν;
Κολλήματα παροδικά, άλλα πιο μακράς χρονικής διάρκειας.
Ασυνάρτητες σκέψεις. Ακαθόριστες σκέψεις. Αντικρουόμενες σκέψεις. Σκέψεις δίχως νόημα.
Πόσο εύκολα παρασύρεσαι; Και δεν αναφέρομαι σε καταχρήσεις που σε βλάπτουν σωματικώς. Σε εμμονές, σε στοχασμούς άνευ ουσίας που απλά καίνε τον εγκέφαλό σου.
Η κυκλοθυμία; Που τώρα μπορεί να γράφω όλα αυτά τα ασυνάρτητα, πιθανώς και ασύνδετα στην τελική και σε λίγο να βλέπω ένα βίντεο στο ιντερνετ και να γελάω με την καρδιά μου.
Μήπως τελικά όλα αυτά είναι δηθενιά..;

Τι κάνεις λοιπόν; Όταν βρίσκεις ένα εμπόδιο, ένα μεγάλο σκόπελο, το οποίο θα μπορούσες να είχες αποφύγει μόνο αν δεν είχες ξεκινήσει το ταξίδι, τι κάνεις;
Θα κάνεις τον κύκλο, μέχρι να βρεις ένα ανοιγμα και να περάσεις ή θα γυρίσεις πίσω;
Και τώρα πια, ο σκόπελος είναι τόσο ψυχοφθόρος στο ψάξιμο αυτού του ανοίγματος, που ούτε καν σε ενδιαφέρει ο προορισμός...
Ποτέ, ίσως, δεν σε ενδιέφερε ο προορισμός, αλλά συνέχιζες για τον ίδιο λόγο που θα συνεχίσεις και τώρα: για να πεις ότι τα κατάφερες...ακόμη κι αν όταν φτάσεις, ο προορισμός είναι τόσο μηδαμινός κι ασήμαντος και αδιάφορος, που δεν άξιζε τελικά.
Δεν το ξέρεις, αλλά έχεις βάσιμες υποψίες πως όλη η φουρτούνα που πέρασες, όλες οι θυσίες που έκανες για να ολοκληρώσεις αυτό το γαμοτάξιδο, δεν άξιζαν τελικά να γίνουν.
Και στο τέλος, διαπιστώνεις ότι το αντάλλαγμα ήταν πολύ βαρύ. Ο χρόνος που έχασες, οι στιγμές που έχασες, η ζωή που έχασες....
Το τραγικό είναι πως θα συνεχίσεις.. Μες τη μιζέρια, γιατί δεν έχεις τη δύναμη ή την αδυναμία να σταματήσεις....