Αγγελάκι vs. διαβολάκι

Όταν ανακαλύπτεις κάτι που δεν αφορά εσένα, αλλά μπορεί να επηρεάσει τη ζωή κοντινού σου ανθρώπου, τι κάνεις? Ανακατεύσαι και το λες, με αρνητικές πιθανότατα επιπτώσεις ή το αφήνεις μήπως το ανακαλύψει μόνος/η του?

Να σημειώσω βέβαια, πως το άτομο αυτό έχει ήδη κάποιες ενδείξεις, αλλά πιθανόν δεν μπορεί να βεβαιωθεί, γιατί ας πούμε δεν έχει τις συγκεκριμένες ικανότητες που απαιτούνται. Ωστόσο, δεν είναι μπούφος κι έχει χάσει την εμπιστοσύνη που θα έδειχνε στον ας πούμε "θύτη". Μια διευκρίνηση: δεν πρόκειται για κέρατο, ενέχονται άλλα χαρακτηριστικά στην πράξη.

Τι να κάνω? Να προσπαθήσω να μιλήσω στο θύτη? ή να το πω στο κοντινότερό μου άτομο/θύμα? ή να μην πω τίποτα και να το αφήσω να εξελιχθεί, όπως εξελιχθεί? Μέσα μου, όμως θα με τρώει και θα με στενοχωρεί, γιατί συνηθίζω να τα λέω σχεδόν όλα σε αυτό το άτομο (για να μην πω όλα και φανώ υπερβολική). Ξέρω όμως ότι επειδή το "θύμα" είναι άτομο που αυτό που νιώθει, θα το πει την ίδια στιγμή και με τρόπο, ίσως και άκομψο, με αποτέλεσμα να επακολουθήσει χαμός, που επειδή ήδη υπάρχει μια σχετικά περίεργη κατάσταση, μπορεί να οδηγήσει και σε οριστική ρήξη, φοβάμαι...

Και θα μου πεις γιατί έψαξα? Το άτομο αυτό λοιπόν, μου είχε μιλήσει για τις ανησυχίες του κι έτυχε το άτομο-θύτης να αφήσει χνάρια ακάλυπτα. Έτσι κι εγώ μπήκα στον πειρασμό του και καλά να βοηθήσω/ανακαλύψω (και δεν παίζει περιέργεια σε φάση κουτσομπολιού σε καμία περίπτωση) και πέτυχα λαβράκι. Και συνειδητοποίησα ότι το άτομο-θύτης λέει ψέμματα ή καλύτερα δεν αποκαλύπτει την αλήθεια... Τους χαρακτηρισμούς θύμα/θύτης, τους χρησιμοποιώ για λόγους διαχωρισμού κατά βάση. Δεν προσπαθώ να βγάλω δικαστική απόφαση.

Προσπαθώ να σκεφτώ τους λόγους και πιθανές δικαιολογίες για την απόκρυψη της αλήθειας. Το μόνο που μπορώ να διακιολογήσω είναι πως ο θύτης θα "τα άκουγε" από το θύμα αν το ανακάλυπτε. Από την άλλη όμως, δεν θεωρώ ότι είναι καλύτερο αυτό που κάνει, γιατί έχω την εντύπωση ότι δείχνει κι έλλειψη σεβασμού, του στυλ "θα κάνω αυτό που θέλω και δεν θα σου δώσω λογαριασμό", οπότε αυτό μου τη δίνει ακόμη περισσότερο.

Το παραδέχομαι, ότι δεν είμαι αμερόληπτη. Αλλά τις προηγούμενες ημέρες προσπάθησα να πάρω το μέρος του θύτη. Νομίζω όμως πως πλέον μπορώ να καταλάβω γιατί η αντίδραση του ατόμου-θύματος είναι ή θα μπορούσε να είναι γκρίνια και φασαρία. Γιατί δεν μπορεί κάποιος με υπόνοιες να αισθάνεται ότι ο άλλος τον κοροιδεύει κι εφόσον το είχε ανακαλύψει μια φορά, να συνεχίζει ο αλλος να τον κοροιδεύει. Η κοροϊδία είναι από αυτά που δεν μπορώ να ανεχτώ κι εγώ, άσχετα αν το έχω βιώσει....