Issues...many issues..

Ο κάθε άνθρωπος έχει τα θέματά του και θα συμφωνήσει κι άλλος κόσμος φαντάζομαι... Έτσι κι εγώ,  παρόλη την τελειότητά μου, έχω ένα ψέγμα: όταν ειμαι τουαλέτα θέλω να συγκεντρώνομαι. Δεν θέλω ρε παιδί μου να κόβεις βόλτες από έξω ή να μου μιλάς. Η στιγμή είναι ιερή. Τέλος.

Έλα όμως που μεγάλωσα κι έπρεπε να πιάσω δουλειά, που σημαίνει πως πια δεν μπορώ να απολαμβάνω στο χώρο μου αβίαστα κι αβασάνιστα. Πρέπει να προσαρμοστώ στη νέα πραγματικότητα, γιατί κάποια στιγμή θα χρειαστεί να παω τουαλέτα και στο χώρο εργασίας.

ΣΣ: δεν αναφέρομαι καν στο λεγόμενο νούμερο 2. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει να είναι μη αναστρέψιμος η κατάσταση για να επισκεφτώ τουαλέτα αλλού εκτός από το σπίτι μου (πριν βιαστείς να πεις οτιδήποτε, σε προτρέπω να διαβάσεις πάλι τον τίτλο της ανάρτησης --μεταξύ μας θα μπορούσε να είναι κι άλλος, αλλά διατηρώ ένα επίπεδο..στον τίτλο τουλάχιστον). 

Και μετά από αυτή τη μεγάλη παρένθεση, θα παραθέσω και το μεγαλύτερο εφιάλτη μου: οι τουαλέτες στη δουλειά  δεν έχουν ταβάνι!!!  Όχι, δεν μας βλέπουν από τις γύρω πολυκατοικίες, βρισκονται σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο  αλλά δεν είναι κλειστά κουβούκλια. Έχουν τοίχο, πόρτα αλλά απο πάνω του το δωματιάκι με τη λεκάνη δεν έχει παρά το ταβάνι του δωματίου.  Έλα που δεν το εξηγώ καλά. Δες:

Έχω που λες το θεματάκι με τη συγκέντρωση, έχω και την άλλη στη διπλανή τουαλέτα να κάνει ο,τι κάνει τελοσπάντων και όποιον άλλον βρίσκεται εκείνη την ώρα μέσα στο χώρο για να πλύνει τα χέρια του, να πει τα νέα της εβδομάδας με τη συνάδελφο κι ακόμη χειρότερα να μιλά σε μένα και να θέλει να μάθει για παντός επιστητού που μπορεί να αφορά την οικονομία, τον καιρό, από πού πήρα το ωραίο φορεματάκι που με είδε να φοράω κι αν τη ζακέτα μου την έπλεξε η μητέρα μου!!!!

Ε, με αυτά και με αυτά, επιστρέφω στο γραφείο μου μετά από αδικαιολόγητα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από αυτό που θα χρειαζόταν ο μέσος φυσιολογικός άνθρωπος. Σκατά..

 

Έτσι...

...γιατί βαριέμαι!

Ήταν και η τελευταία ανάρτηση του προηγούμενου έτους τέζα αρνητική και είπα να ξεκινήσω να γράφω κάτι πιο ανέμελο (πες το και βαριεστημένο) για το ποδαρικό. Με το δεξί! Τρελό ποδαρικό!!

Η νέα χρονιά, λοιπόν, με βρήκε να κουβαλάω ένα ψιλοκρύωμα, δηλαδή ένα ελαφρύ πονόλαιμο, που όχι μόνο τον έχω μέχρι σήμερα, αλλά το έχω καλλιεργήσει κι έχουμε φτάσει σε άλλα επίπεδα. Πλέον μπορώ να κάνω καριέρα σέξυ νταλικιέρη σε ροζ γραμμές. Το μόνο που με προβληματίζει είναι ο ξερόβηχας και πώς θα τον εντάξω στο παιχνίδι...ας είναι, κάτι θα σκεφτώ...προτάσεις καλοδεχούμενες.

Διάβασα ότι η η 6η Ιανουαρίου είναι η μέρα του χρόνου με τα μεγαλύτερα ποσοστά κατάθλιψης κι αυτό οφείλεται στο ότι τελειώνουν οι γιορτές κι επιστρέφει ο κόσμος στις δουλειές του. Η Ελλάδα λογικά πρέπει να εριξε τα ποσοστά αυτά, μιας και η 6η Ιανουαρίου είναι ημέρα αργίας λόγω Θεοφανίων. Επομένως, στη χώρα μας περιμένει κανείς ότι η 7η Ιανουρίου θα αντικαθιστά επάξια την ημέρα με τα μεγαλύτερα ποσοστά κατάθλιψης στην Ελλάδα..... 

Χα! Κι όμως! Όταν είσαι παιχτούρα, τα λαμβάνεις όλα υπόψη φίλε μου! Η κατάθλιψη μοιράζεται στον πληθυσμό της χώρας, γιατί μπορεί η 7η να είναι μεν εργάσιμη, ΩΣΤΟΣΟ, τα σχολεία είναι κλειστά!!! Άρα ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, που είναι οι μαθητές συνεχίζουν αμέριμνοι...για μια ημέρα. 

To sum up, το 2014 ξεκίνησε με μια ψιλοιωσούλα κι ένα χοντροκάψιμο εγκεφαλικών κυττάρων....το τελευταίο πρέπει να το προσέξω ιδιαίτερα, γιατί πόσα να μείνουν στο τέλος!

Στόχοι για το 2014: να τελειώσω με το βραχνά (κάτι παλιά δικά μου, τα είχα αναφέρει, πού να ψάχνεις τώρα...), να ερωτευτώ, να ταξιδέψω όσο πιο πολύ μπορώ, να γυμναστώ...με κάποιον τρόπο τελοσπάντων, να κολυμπήσω πολύ στη θάλασσα και να φάω όσο πιο πολύ ήλιο μπορώ το καλοκαίρι, να έχω χρόνο, να με γνωρίσω καλύτερα, να μπορώ να διαχειρίζομαι καταστάσεις, να κάνω πράγματα που με γεμίζουν...εγωκεντρικά? 

Οκ..και να μην κάνω τα παραπάνω... υγεία μόνο ρε!