Το βλέπεις....

...έρχεται, πλησιάζει το τέλος και είσαι ανήμπορος να κάνεις κάτι, να προστατεύσεις τον άνθρωπό σου που πονά... Ένας μικρός θάνατος. Έτσι δεν λένε τον χωρισμό; Ένα μικρό θανατο...
Και λυπάσαι, στενοχωριέσαι, σαν τρίτος βλέπεις τα πραγματα , κάπως πιο αντικειμενικά...(μπορείς; Ο ένας εμπλεκόμενος ειμαι η αδερφή σου).
Και σκέφτεσαι γιατί; Πώς; Το παιδί; Τι φταίει αυτο; Γιατι να στενοχωριέται και να περνά αυτή τη δοκιμασία; Θα το σημαδέψει; Θα το ξεπεράσει; Γιατί οι γονείς πια δεν το βλέπουν. Πλέον ο εγωισμός κάνει κουμάντο...;
Πονάω!!! Πονάω πολύ που δεν μπορώ να κάνω τίποτα!!!  Πονάω που δεν μπορώ να φτιάξω τα πράγματα! Πονάω που βλέπω την αδερφή μου να κλαίει! Πονάω που βλέπω τους γονείς μου μες στη στενοχώρια γιατί βλέπουν την κόρη τους να υποφέρει!
Πώς σταματά ο πόνος;
Πώς...