Θέλω λίγο χρόνο...

...μόνη μου. Αυτό ήταν. Μπορεί προσωρινά. Μπορεί παντοτινά.

Ένιωσα να πιέζομαι. Από εκείνον; Από τους δικούς μου; Από την κοινωνία; Από μόνη μου.

Τον αγαπάω. Με αγαπάει. Δεν υπάρχει το μαζί. Δεν υπάρχει η συγκατοίκηση.

Έκλαψε. Έκλαψα. Κλαίω.

Παρακολουθώ τον εαυτό μου να ενεργεί. Αγγελάκι. Διαβολάκι. "Πας καλά; Αγαπιέστε, καλό παιδί" "Αφού είσαι μπερδεμένη, καλά έκανες".

Σουρεάλ..

Τι γίνεται όταν...

...σου ζητά ο φίλος σου να συζήσετε, με σκοπό κάποια στιγμή να κάνετε οικογένεια κι εσύ μένεις στήλη άλατος, ιδρώνεις, ξε-ιδρώνεις, το σκέφτεσαι έτσι, το σκέφτεσαι γιουβέτσι και λες στο τέλος: ας δοκιμάσουμε αρχικά να μένουμε περισσότερο ο ένας στο σπιτι του άλλου και βλέπουμε...

Και όταν μένεις, περνάς όμορφα, έχει και την πλάκα του, έχει και τον τσακωμό του, κι όταν είναι να φύγεις λες "γαμωτο, γιατι δεν ειχα πάρει και μια αλλαξιά ακόμη", αλλά όταν είναι να πας, σκέφτεσαι "πάλι μίνι βαλίτσα, τι καιρό θα κάνει να δω τι ρούχα να πάρω, γαμώτο, μόνο μια αλλαξιά θα πάρω, δεν μπορώ να κάνω σενάρια και να πάρω χίλια πραγματα μαζί μου, δεν ξαναπάω".

Και πέρα από τη μίνι και συχνή μετακόμιση, σκέφτεσαι "εγώ; Οικογένεια;" Παρόλο που πάντα το είχες στο νου σου. Και μάλιστα τον είχες σκεφτεί και σαν πατέρα των παιδιών σου.

Τώρα ομως; Γιατί νιώθεις μια κούραση στη ζωή σου, που βαριέσαι οχι να μετακομίσεις και να κάνεις οικογένεια, αλλα να βγεις από το σπίτι σου παρά μόνο για τη δουλειά (αναγκαστικά).

Φαντάζομαι ότι θα πει κάποιος "αν ήθελες να μετακομίσεις μαζί του, θα το ήξερες", "η καρδιά ξερει", "αν δεν είσαι σίγουρη, τότε δεν τον θες" και άλλα...

Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Το έχω νιώσει αυτό μαζί του, και ξέρω οτι έχει υπάρξει. Τώρα;

Πλέον, έχω μπερδευτεί. Όχι μόνο γι αυτό. Αλλά για όλα αυτά που συμβαίνουν γυρω μας. Νιώθω ένα πιόνι, βλέπω και τους άλλους σαν πιόνια που μας καθορίζουν κάποιοι άλλοι τη ζωή. Και δεν ξέρω αν έχει νόημα να σκέφτεσαι καν τι θα κάνεις για το μέλλον σου.
Έχει ρουφηχτεί η διάθεσή μου...

Ό,τι να'ναι, ε;

Η Αθήνα φταίει που έχει καταντήσει μίζερη πόλη;

Υπήρχαν ημέρες που αν έβγαινα κατευθείαν μετά τη δουλειά, περνούσα σούπερ. Πλέον, είναι σπάνιες. Μια άλλη διέξοδός μου ήταν να είμαι στον κόσμο μου, να ακούω μουσική και να περπατάω.  Εξακολουθώ να το κάνω, αλλα βγαίνω γρηγορα απο αυτό το μουντ. Μάλλον, έχω βελτιώσει τους χρόνους μου στο περπάτημα και φτάνω γρήγορα στον προορισμό μου..! Θα ακολουθήσω πιο μάκρινες διαδρομές.

Μπορεί να ξέρω την απάντηση μέσα μου. Αλλά δεν την έχω βγάλει ακόμη έξω (την απάντηση).

ΥΓ τωρα καταλαβαίνω γιατί δεν ποστάρω πιο συχνά: λόγω της φοβερής ροής της σκέψης μου!!!! Τζιζας..!!!

Ποτέ πια ταξί...

...μόνο beat!!!

Ναι, ναι, βέβαια!! Δεν θα κάθομαι εγώ να σκέφτομαι μην το φέρω τον ανθρωπο από απόσταση δυο χιλιομέτρων για να με πάει κανά δυο χιλιόμετρα πιο πέρα (και ούτε) και μετά να αναθεματίζω την ώρα και τη στιγμή που μπήκα σε ένα ταξι από την πιάτσα και να μου σπάει κάθε νεύρο που έχει απομείνει στο ταλαίπωρο σύστημα!!!!

Καταρχάς να εξηγηθώ για όσους τυγχάνει να μην γνωρίζουν πως το beat αναφέρεται στο taxibeat, μια εφαρμογή που βρίσκεις το πλησιέστερο ταξι με ονομα οδηγου, αριθμο ταξι, μάρκα αυτοκινητου, αν εχει γουαιφαι κλπ και τον καλεις για να σε παει οπου θες.  Εχει αξιολόγηση στοτέλος του οδηγου και φυσικα μπορει και ο οδηγός να σε αξιολογήσει, τυπου αν σε περίμενε  500 ώρες να κατέβεις ενώ σε είχε ειδοποιήσει οτι εφτασε, αν είσαι κανας ψυχανώμαλος κλπ.
Επίσης να σημειώσω πως οταν μπαινεις σε αυτά τα ταξί, συναντάς ευγενικους οδηγούς, με καθαρά αυτοκίνητα και αναρωτιέσαι από ποιο πλανήτη κατέβηκαν αυτοί οι ταξιτζήδες. Και μονο γι αυτό τους βαθμολογείς με 5 αστεράκια!

Μπαίνω που λες τις προαλλες, στο ταξί της πιάτσας, ξεκινα ο οδηγός, ανοιχτά τα παράθυρα μες στο καταχείμωνο, σκεφτομαι "του π@@@", δυο βήματα ειμαι, φοράω τη μπουφανάρα μου, θα αντέξω...
Και αφού ξεκαθαρίσαμε (νομιζα) πού παμε, τον βλέπω να ανάβει τσιγάρο...χωρίς να ρωτήσει...χωρίς να ριξει ένα βλέφαρο...να μου πει "ξερεις, εχω ενα προβλημα και αν δεν ανάψω τσιγάρο θα πεθάνω επιτόπου...! Τίποτα! Το βλέφαρο το έριξε από τον καθρέφτη, αφού το άναψε... Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί.. Ήθελε να κοψει αντιδράσεις; Επιβεβαιώθηκε ο ανδρισμός του που ειναι άντρας και το κεφι του θα κάνει; Ήθελε να μου πει με τον τρόπο του "πάρτα μωρή άρρωστη";

Κάπου εκεί σκέφτηκα να του πω να κάνει στην άκρη να κατέβω. Μετά σκεφτηκα τα διπλά που θα πλήρωνα αν συνέχιζα με άλλο ταξί και είπα να κάνω υπομονή. Παράλληλα είπα φωναχτά οτι η αλήθεια ειναι πως με ενοχλεί ο καπνός του τσιγάρου. Κι έτσι κρατούσε τη χερούκλα του έξω απο το παράθυρο, χωρίς φυσικά να ανφέρει οτιδήποτε. Θα μου πεις και τι να ανέφερε; Να ζητούσε συγγνώμη; Εδώ δεν ρώτησε καν για να ανάψει τη βρωμοτσιγαρούμπα του.

Κι αφού εγινε και μια μινι στιχομυθία για τους δρόμους και πού ειναι αυτός, μου είπες οτι είναι μετα από τον άλλο, οκ δεν πειράζει, έπρεπε να σας το πω νωρίτερα, αλλά συνεχίστε γιατί βγαίνει και απο εδώ (παντα στον πληθυντικό από τη μεριά μου, καθότι εχομεν και μια παιδεία μη χέσω...ε; Δεν φάνηκε η παιδεία μου μολις τώρα;), φτάνουμε σπίτι μου και ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος:

- πόσο σας χρωστάω;
- όσο πληρώνεις στην ελάχιστη διαδρομή. Δεν ξέρεις;
- δεν παίρνω συνήθως ταξί για να ξέρω
- 3,5 ευρώ
(Έχω βγάλει τα μοναδικά χρήματα που επχω πανω μου δλδ 20 ευρω και του τα δίνω).
- αυτό ειναι εικοσάευρω και εγώ δεν έχω ρέστα για να σου δώσω.
- κι εγώ δεν έχω καθόλου ψιλά
- δεν υπάρχει κάποιος να μας δώσει 3,5 ευρώ
- μισό λεπτό
(Πάω σπίτι μου, βρίσκω ευτυχώς ενα 5ευρω στο τραπεζάκι και πενήντα λεπτά, τα παίρνω και πάω παλι εξω)
- εχετε τουλαχιστον δυο ευρώ ρέστα;
- τι είναι αυτό; (Το βλέπει, μου δίνει ρέστα)
- θα μου δώσετε την απόδειξη;
- απόδειξη; Δεν εχω βάλει το ρολόι
- γιατι;
- γιατι ειναι ελάχιστη διαδρομή, τι να κάνω την απόδειξη;
Ε, κάπου εκεί γυρισα την πλάτη κι μπήκα σπίτι μου, έβαλε πρώτη κι εφυγε... Τα μπινελίκια εκτοξεύονταν εκατέρωθεν (φαντάζομαι...)

Ακούγοντας τους αγαπημένους....

...Red Hot Chili Peppers και το:

https://www.youtube.com/watch?v=v-nNksBWxNI

αποφασίζω να γράψω κάτι σε αυτό το έρημο βλογ!!!
Όχι τίποτα άλλο, μα μη νομίσει κανείς πως έχει επέλθει ισορροπία σε αυτό το ταλαίπωρο κορμί (ΣΣ το δικό μου, το φιδίσιο). 

Μπορεί να θεώρησα πως ίσως και να την είχα βρει ή να μην είχα ασχοληθεί στην τελική (το δεύτερο), αλλά μάλλον η ανάγκη να γράψω πάλι δεν είναι και πολύ καλό σημάδι... έτσι το έχω...είμαι προληπτικιά!!

Αλλά έχει επέλθει κούραση, που κατά βάση μόνο ψυχολογική είναι, αφού με τον παλιό βραχνά έχω τελειώσει καιρό. Και όχι τίποτα άλλο, ταλαιπωρώ και το παιδί που με ανέχεται. Ή μπορεί να φταίει κι αυτός (οκ..κάποιες φορές φταίει..). 

Σχεδόν 2 χρόνια μαζί...σαν ζευγάρι (πρωην φίλοι). Δεν τον έχω καταλάβει ακόμη. Λογικό θα μου πεις... Τι? Όχι? 

..κι όμως έτσι νιώθω. Και δεν ξέρω τι μου φταίει..δεν δίνω σημασία? Δεν εξωτερικεύεται? Δεν απαντά πάντα σε αυτά που ρωτάω και μου σπαει τα νεύρα? Πάντως κάτι με έχει κουράσει..για να μην πω με έχει ξενερώσει....

Σας έλειψα, ε?

ΥΓ. πάντα το είχα απορία, πώς την παλεύουν μαζί μου οι φίλοι μου...