Πέτυχε...

...το σκοπό του το Πνεύμα των Χριστουγέννων: τσακωνόμαστε όλοι με όλους! Τι? δεν είναι αυτό?

Α,  ναι.. ξέχασα.. αυτές τις ημέρες πρέπει να υποκρινόμαστε ότι είναι μέρες αγάπης και όλα πάνε καλά...

Κωλο-εγωισμός. Πόσο μαλάκες είμαστε οι άνθρωποι (δεν μιλάω εκ μέρους όλων - οι εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν) και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. 

Το λέω και θα το ξαναπώ και θα το λέω: υγεία! Τόσο τετριμμένο κι όμως τόσο σημαντικό...και πόσο κρίμα που το ξεχνάμε συνεχώς. Για τους δικούς μου και όλο τον κόσμο..

Είμαι ό,τι να ναι...? Απλά τα παίρνω βαρέως? Μπορεί.. Ώρες ώρες προτιμώ να είμαι μόνη, στον κόσμο μου και χωρίς να έχω επαφή με κανέναν κι εσκεμμένα να μην μαθαίνω τίποτα για κανέναν και τίποτα. Ζόμπι..

Άντε και μια καλύτερη χρονιά να ευχηθώ..

ΥΓ1. Αυτή η ανάρτηση μορφοποιήθηκε πολλάκις μέχρι να πάρει την τελική της μορφή, γιατί δεν έχω λεφτά για το πρόστιμο που θα μου επέβαλε το ΕΣΡ, εξαιτίας του πλήθους των βωμολοχιών!!! Πέρα από την πλάκα, αυτό που με βοήθησε να ηρεμήσω και να μην αναρτήσω προηγούμενη βερσιον του κειμένου ήταν η μουσική. Τέλος.
ΥΓ2. Επειδή ήμουν ανάμεσα σε 2 τραγούδια θα αναρτήσω και το δεύτερο:

 

Gone with the wind...

Δεν είναι ότι με πιάνει κατάθλιψη λόγω εορτών. Είναι που απλά είμαι έτσι συνέχεια. Πώς; Αλλοπρόσαλη. Μια έτσι μια γιουβέτσι... Απλά έτυχε να κάνω τώρα ανάρτηση και συμπίπτει με την εορταστική περίοδο.
Έτσι που λες...μια πάνω μια κάτω, σκέτος ανελκυστήρας η διάθεση, από αυτούς τους σύγχρονους όμως, ξέρεις, που από τον δέκατο όροφο φτάνεις στο ισόγειο μέχρι να πεις "frohe Weihnachten" (= καλά χριστούγεννα, για να είμαστε και στο κλίμα).
Όμως να ξέρεις ότι θα ακολουθήσω τη συμβουλή του παππού στη διαφήμιση που λεει "να πατε αλλού". Θα φύγω. Θα παω να δω τους γονέους που λέει κι ένας φίλος μου από την Κρήτη. Αχ, η. Κρήτη..
Τώρα που ειπα Κρήτη, τις προάλλες είχε έκθεση στο Σύνταγμα με αγροτικά προιόντα και κατά βάση από Κρήτη μεριά. Μπαίνω κι εγώ μέσα να χαζέψω και στο πρώτο περίπτερο, που είχε κ κόσμο, ακούω ένα κρητίκαρο να μου φωνάζει "κοπελιά" κ να μου δίνει ένα φυλλάδιο με τη διεύθυνση του μαγαζιού που έχουν ανοίξει στην Αθήνα. Κ όταν λέμε για Κρητίκαρο, εννοούμε ένα ψηλό καστανό παλικάρι. Εγώ τώρα γιατί τρόμαξα/ντράπηκα πήρα το φυλλάδιο κι έφυγα...δν ξέρω. Το έλεγα στον φίλο μου από Κρήτη και είχε ξεραθεί στα γέλια με την φυγή μου. Μα, του λέω, δν έχω συνηθίσει να έχω επαφές με άντρες.
Με αυτό δν εννοώ πως δεν έχω επαφές με άντρες γενικότερα, απλά είναι που μάλλον οι άντρες οου συναναστρέφομαι είτε έχουν ψιλοπαιδιάστικη συμπεριφορά ή είναι μεν μεγάλοι αλλά τόσο μαμούχαλοι.
Πριν κατηγορηθώ ότι είμαι απόλυτη, να σημειώσω πως παραδέχομαι πως 1. Έχω παραξενέψει 2. Δν έχω μεγάλη επαφή με τον έξω κόσμο ή με νέο κόσμο πέρα από αυτούς που ήδη ξέρω. Επίσης θα μου πείτε πού κατάλαβες ρε σαίνι ότι ο κρητίκαρος είναι άντρας; Ε, εντάξει, τι να πω... Αυτή την εντύπωση εξέλαβα! Αν είμαι κ τελείως χαιβάνι...νομίζω κάπως μου κόβει ακόμη...
Τέσπα...δν ξέρω πως προέκυψε αυτό με τον τυπά..α, ναι απο τον φίλο μου από την Κρήτη. Έτσι που λέτε. Θα φύγω. Αλλά έχω δουλειά τουτέστιν διάβασμα. Κι αν πάω στα πάτρια, πολύ φοβάμαι ότι δν θα κάνω τίποτα... Ουφ, δν μπορώ να το αναλύσω αυτό. Προτιμώ να αναλύω τη συμπεριφορά των ανδρών. Ή ακόμη καλύτερα τη δικιά μου!
Προς το παρόν θα πέσω για ύπνο. Με κούρασε η προσπάθεια αναρτησης από το κινητό... Πισί κ πάλι πισι..
Φανταστείτε το κλείσιμο της ανάρτησης με ένα χριστουγενιάτικο τραγούδι. Όποιο θέτε...
Να βάλω κάποια δική μου επιλογή μέσω κινητού...χαχαχαχα...εδω γελάμε.
Καλές γιορτές!!!

Ευκαιρία...

...ήταν η πρόσκληση της αγαπητής Αθηνάς να ξεσκουριάσουμε/ξαραχνιάσουμε/ξελαμπικάρουμε σε τούτο εδώ το βλογ! Αλλά βρε καλή μου, 10λόγους να μην δεχτώ άνδρα στη ζωή μου?? Δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε έναν! ...καλά, ψέμματα...φυσικά και μπορώ να σκεφτώ, αλλά σκέφτομαι να πρωτοτυπήσω (τρομάρα μου) και να παραθέσω σε 10 κομμάτια τον εξής έναν και πιο βασικό:

1. να
2. μην
3. με
4. σ
5. έ
6. β
7. ε
8. τ
9. α
10. ι

Και φυσικά, φαντάζομαι ότι ισχύει και το αντίθετο, δλδ από την πλευρά των αντρών.

Ουφ! χαίρομαι όταν είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου και παράλληλα δεν δυσαρεστώ και το ανδρικό κοινό μου... Μπάτλερ, πόσοι άνδρες μου είπες ότι είναι στο αγαπημένο μου κοινό? πάνω από ενενήντα πέντε? ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ? ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ?? ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΦΥΛΟΥ????

Φτου μου!!! Λαμπρά!!! Αφού δεν γράφω (όποτε γράφω...δεν θέλω σχόλια) μόνη μου, μια χαρά είμαστε!!

Κι ένα τραγουδάκι που μου έχει κολλήσει όλη μέρα σήμερα...ελπίζω να κολλήσει σε κανέναν άλλο, για να φύγει από μένα (σατανικό, ε?)

Flerting...oh lala!!

Αποφάσισα να γράψω για ένα πρόβλημα που έχω και να ζητήσω συμβουλές, καταγραφή προσωπικών εμπειριών, κράξιμο..ό,τι θέτε γράψτε τέλος πάντων.

Το φλερτ... ε, ναι λοπόν..ωραίο πολύ ωραίο, ανεβαστικό, σου φτιάχνει τη διάθεση ρε παιδί μου, σου τονώνει την αυτοπεποίθηση και όλα τα ωραία!

Το "πρόβλημα" είναι πως ενώ γενικότερα είμαι κοινωνικός άνθρωπος - θα έλεγα - δεκτική στο φλερτ και μπορώ να πιάσω κουβέντα και να είμαι ευχάριστη κλπ κλπ...κάπου από ένα σημείο και μετά το χάνουμε... Δηλαδή, όταν νιώσω ότι το φλερτ παύει να είναι φλερτ στα όρια του γνωριζόμαστε, γελάμε κλπ και μπορεί ο άλλος να ζητήσει τηλέφωνο πχ. εκεί κάνω ένα τρελό πισωγύρισμα και είμαι σε φάση του προσπαθώ να το αποφύγω (!!!)

Δεν ξέρω γιατί χρυσό μου, κάτι φοβάμαι προφανώς...μπορεί να φταίει πως έχω γίνει τρελά ανασφαλής ή φοβάμαι μήπως δεν συνεχίσω να είμαι ευχάριστη...ξέρω κι εγώ???
Άσε που είμαι κι ενοχική και αισθάνομαι ψιλοάβολα αν νιώσω ότι γειώνω τον άλλον (ναι ναι ξέρω, θα μου πεις ασε μας κουκλίτσα μου..). Μήπως είμαι μπιτς?

Ααα, μπορεί να φταίει ότι δεν βγαίνω πολύ έξω? Μήπως χρειάζομαι εξάσκηση? Μήπως χρειάζομαι να μάθω τι θέλω με μεγαλύτερη σαφήνεια?

Μήπως απλά να χαλαρώσω και να συνεχίσω το φλερτ χωρίς ενοχές, αν δεν οδηγήσει πουθενά?

Μήπως τελικά το αναλύω πολύ..?

Άντε...

...ευκαιρία να γράψω κάτι!είναι παιχνιδιάρα η serenata, παρασύρει κι εμάς!
 
γιατί δημιούργησα το βλογκ μου;
περίοδος που δεν ήμουν καλά ψυχολογικά, κατόπιν περίεργης σχέσης και χωρισμού και μη θέλοντας να επισκεφτώ ψυχολόγο, γιατί φοβόμουν ότι δεν θα τον γλίτωνα εύκολα, καθώς θα βρίσκαμε ου ου ου...πολλά να αναλύσουμε και να αντιμετωπίσουμε -για μένα μιλάμε τώρα!!-
επίσης επρόκειτο και για σύσταση φίλου μου, έτσι για να δω τι θα μου πουν και οι άλλοι ρε αδερφέ, να πάρω μια γνώμη..

ποια βλογκς επισκέφτομαι συνήθως;
αυτά στα οποία έχω γίνει μέλος

ποια είναι τα αγαπημένα μου θέματα;  
τι άλλο; ο εαυτός μου..!!

μια λέξη που χρησιμοποιώ πάντα στο βλογκ μου;
το σύνδεσμο "και"

δεν θα πρωτοτυπήσω: όσοι πιστοί προσέλθετε..

πάρε και μια (άσχετη) αγάπη..
 

To be or not to be...

...δότης. Μυελού των οστών, οργάνων γενικά.

Αρχικά με απασχολεί ο μυελός των οστών. Κι αυτό γιατί έτυχε μια περίπτωση: συγγενής φίλης μου. Χθες το έμαθα, αύριο είπα θα πάω. Δεν απαντούσε κανείς όμως στο τηλέφωνο της αντίστοιχης υπηρεσίας των νοσοκομείων, καθότι ήταν μεσημέρι πιθανόν και είχαν σχολάσει οι πληροφορίες. Έτσι έμαθα σήμερα. Και προβληματίστηκα. Γιατί δεν είχα ενημερωθεί επαρκώς έστω από το ίντερνετ για να ξέρω τι μου γίνεται και να μπορώ να πάρω μια συνηδειτοποιημένη απόφαση.

Η υπεύθυνη γιατρός μου εξήγησε από το τηλέφωνο πως δεν γίνεται να ζητήσω να πστοποιηθεί η συμβατότητα με συγκεκριμένο άτομο μόνο. Δίνεται μεν προτεραιότητα, αλλά κατά βάση μπαίνω σε λίστα κι ελέγχεται η συμβατότητα με όλους τους ασθενείς σε ανάγκη. (Από άλλη πηγή άλλου νοσοκομείου έμαθα πως για να ζητήσεις να ελεγχεί η συμβατότητα ΜΟΝΟ με συγκεκριμένο άτομο, πρέπει να πληρώσεις και γι αυτό σου δίνουν δικαιολογητικό να το πας στο ταμείο σου κλπ).
Το ότι μπαίνεις στη λίστα αυτή δοτών λοιπόν, σημαίνει πως πρέπει να είναι μια απόφαση που την έχεις σκεφτεί αρκετά καλά. Γιατί; Γιατί οπως μου εξήγησε η γιατρός, δν μπορείς να δίνεις φρούδες ελπίδες στους ανθρώπους που περιμένουν μόσχευμα κι εσύ μετά να πεις "δεν θέλω να συνεχίσω και να μπω σε διαδικασίες γιατί το μετάνιωσα".
Έχεις φυσικά το δικαίωμα να το κάνεις ανά πάσα στιγμή, να αναιρέσεις δλδ την απόφασή σου, αλλά δεν θα ήταν καλό να είσαι αποφασισμένος πρώτα; Ε;

Και γιατί να είσαι αποφασισμένος; Γιατι, στην περίπτωση τουλάχιστον μεταμόσχευσης μυελού των οστών, υπάρχουν δυο μέθοδοι: είτε χειρουργείο, που παίρνουν το μυελό από το κόκκαλο της λεκάνης, είτε με τη χορήγηση φαρμάκων για μερικές μέρες και τη μετέπειτα διαδικασία της φυγοκέντρησης.

Παραθέτω τη διεύθυνση της ιστοσελίδας του εθνικού οργανισμού μεταμοσχεύσεων για πιο ακριβείς και λεπτομερείς πληροφορίες www.eom.gr.

Επομένως δεν είναι κι εύκολη απόφαση... Από την άλλη, αυτοί οι άνθρωποι που χρειάζονται το μόσχευμα, βρίσκονται σε πραγματική ανάγκη. Θα μου πεις: βέβαια και βρίσκονται σε πραγματική ανάγκη, τι βλακεία είπες;

Το κατανοείς. Το συνειδητοποιείς όμως; (Σ αυτό βάζω και τον εαυτό μου).

Η αναλογία δοτών/ασθενών είναι τραγικά μικρή. Κι αν σκεφτούμε πώς πρέπει να υπάρχει και συμβατότητα που κάνει τις πιθανότητες ακόμη χειρότερες.... Οι περισσότερες πιθανότητες για συμβατότητα πρώτα αναζητώνται στους συγγενείς. Από κει και πέρα μειώνονται αισθητά. Δεν αποκλείονται ωστόσο!

Το χειρότερο όλων είναι πως για να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα για μόσχευμα, πρέπει να γίνει με τον άσχημο τρόπο στις περισσότερες περιπτώσεις, δηλαδή να το βιώσουμε, εμείς ή αγαπημένο μας πρόσωπο. Δυστυχώς...

Μερικών η απορία μπορεί να είναι η εξής: τι μας το παιζεις τώρα; Ηθικολόγος και κριτής των αποφάσεων των άλλων;
Καμία σχέση...εξάλλου δεν είμαι δότρια..ακόμη ή και ποτέ ή και να μην χρειάζεται να το πω.
Σκέψεις ρε φίλε παραθέτω, προβληματισμούς, συζήτηση με το εαυτό μου, δεν ξέρω και με άλλους..;

Αν δεν βρεθεί δότης, ο ασθενής πεθαίνει. Ηλικιακά ο αθενής μπορει να είναι παιδάκι, έφηβος, ενήλικας.

Αυτό που μου είπε η φίλη μου πώς έχει χάσει την πίστη της στους ανθρώπους, γιατί ενώ έχει ενημερώσει όλους τους γνωστούς της, ελάχιστοι επικοινώνησαν μαζί της, έστω και για ενημέρωση.

11? Πολλά δεν είναι?

...να ευχαριστήσω βέβαια τη serenata για την πρόσκληση! Άργησα λίγο, ε..?

Δηλαδή τώρα λέμε ό,τι θέμε? χμμ...καμία έμπνευση
Αλήθεια είναι! Δεν με ξέρω και καλά...ή καλύτερα είμαι αλλοπρόσαλλη προσωπικότητα... για να δούμε..

1. Ονειροπόλα (για κάποια χρόνια προσπάθησα να το καταπολεμήσω, θεωρώντας ότι είναι άσχημο...πια, δεν με νοιάζει, ό,τι βγει.)
2. Προσγειωμένη (αν χρειαστεί πατάω γερά στα πόδια μου και αντιμετωπίζω την πραγματικότητα ακόμη και με κυνισμό).
3. Ανισόρροπη (αλλού πατάω και αλλού βρίσκομαι κατά βάση σε ευαίσθητες ψυχολογικά περιόδους).
4. Ισορροπημένη (όταν η αυτοπεποίθηση ξεχειλίζει, που είναι απόρροια του ότι ξέρω τι θέλω ή έχω εμπιστοσύνη σε μένα).
5. Υπομονετική (μέχρι εκεί που δεν παίρνει).
6. Μπουρλότο (αν το παρατραβήξεις, απλά η υπομονή εξαϋλώνεται).
7. Συμπονετική (να γίνω χαλί να με πατήσεις).
8. Εγωίστρια (μπορώ να σκάσω και γάιδαρο).
9. Δράμα κουήν (έλα που δεν το έχεις καταλάβει).
10. Αμπελοφιλόσοφος (τελευταίο χόμπι)
11. Μ' αρέσει να βάζω τους φίλους μου να με ψυχογραφούν (μπορείς να το πεις και μαζοχισμό) και μπόνους (και καλά..):
12. Δεν βγάζω συμπέρασμα εγώ...περιμένεις να βγάλεις εσύ? (παρεπιμπτόντως, αν βγάλεις πες το μου)

η αλήθεια είναι ότι προτιμώ κάπως την εκδοχή των red hot chili peppers (καθότι γκρούπι), αλλά ρισπεκτ στο οριτζιναλ!!

Αααα, όποιος θέλει το 11 το καλό και για την πάρτη του, είναι ευπρόσδεκτος/η!

WTF..?

Καμία όρεξη. Καμία διάθεση.
Ούτε για δημιουργία οποιασδήποτε φύσεως, ούτε για σχόλια, ούτε καν να μιλήσω με ανθρώπους που τους έχω δίπλα μου με τη φυσική τους παρουσία. Μόνο μέσω ιντερνετ, τηλεφώνου, απομονωμένη στο δωμάτιό μου.
Παραπονούμενη άνευ λόγου και αιτίας. Ή τουλάχιστον σοβαρού... Και από την άποψη του θέματος υγείας, όλα βαίνουν καλώς. Άρα;
Ψάχνω αφορμές να δραματοποιώ τη ζωή μου.
Πότε θα τα σκέφτομαι όλα αυτά και θα θυμάμαι πόσο ανόητη ήμουν;
Κολλήματα παροδικά, άλλα πιο μακράς χρονικής διάρκειας.
Ασυνάρτητες σκέψεις. Ακαθόριστες σκέψεις. Αντικρουόμενες σκέψεις. Σκέψεις δίχως νόημα.
Πόσο εύκολα παρασύρεσαι; Και δεν αναφέρομαι σε καταχρήσεις που σε βλάπτουν σωματικώς. Σε εμμονές, σε στοχασμούς άνευ ουσίας που απλά καίνε τον εγκέφαλό σου.
Η κυκλοθυμία; Που τώρα μπορεί να γράφω όλα αυτά τα ασυνάρτητα, πιθανώς και ασύνδετα στην τελική και σε λίγο να βλέπω ένα βίντεο στο ιντερνετ και να γελάω με την καρδιά μου.
Μήπως τελικά όλα αυτά είναι δηθενιά..;

Τι κάνεις λοιπόν; Όταν βρίσκεις ένα εμπόδιο, ένα μεγάλο σκόπελο, το οποίο θα μπορούσες να είχες αποφύγει μόνο αν δεν είχες ξεκινήσει το ταξίδι, τι κάνεις;
Θα κάνεις τον κύκλο, μέχρι να βρεις ένα ανοιγμα και να περάσεις ή θα γυρίσεις πίσω;
Και τώρα πια, ο σκόπελος είναι τόσο ψυχοφθόρος στο ψάξιμο αυτού του ανοίγματος, που ούτε καν σε ενδιαφέρει ο προορισμός...
Ποτέ, ίσως, δεν σε ενδιέφερε ο προορισμός, αλλά συνέχιζες για τον ίδιο λόγο που θα συνεχίσεις και τώρα: για να πεις ότι τα κατάφερες...ακόμη κι αν όταν φτάσεις, ο προορισμός είναι τόσο μηδαμινός κι ασήμαντος και αδιάφορος, που δεν άξιζε τελικά.
Δεν το ξέρεις, αλλά έχεις βάσιμες υποψίες πως όλη η φουρτούνα που πέρασες, όλες οι θυσίες που έκανες για να ολοκληρώσεις αυτό το γαμοτάξιδο, δεν άξιζαν τελικά να γίνουν.
Και στο τέλος, διαπιστώνεις ότι το αντάλλαγμα ήταν πολύ βαρύ. Ο χρόνος που έχασες, οι στιγμές που έχασες, η ζωή που έχασες....
Το τραγικό είναι πως θα συνεχίσεις.. Μες τη μιζέρια, γιατί δεν έχεις τη δύναμη ή την αδυναμία να σταματήσεις....