...σου ζητά ο φίλος σου να συζήσετε, με σκοπό κάποια στιγμή να κάνετε οικογένεια κι εσύ μένεις στήλη άλατος, ιδρώνεις, ξε-ιδρώνεις, το σκέφτεσαι έτσι, το σκέφτεσαι γιουβέτσι και λες στο τέλος: ας δοκιμάσουμε αρχικά να μένουμε περισσότερο ο ένας στο σπιτι του άλλου και βλέπουμε...
Και όταν μένεις, περνάς όμορφα, έχει και την πλάκα του, έχει και τον τσακωμό του, κι όταν είναι να φύγεις λες "γαμωτο, γιατι δεν ειχα πάρει και μια αλλαξιά ακόμη", αλλά όταν είναι να πας, σκέφτεσαι "πάλι μίνι βαλίτσα, τι καιρό θα κάνει να δω τι ρούχα να πάρω, γαμώτο, μόνο μια αλλαξιά θα πάρω, δεν μπορώ να κάνω σενάρια και να πάρω χίλια πραγματα μαζί μου, δεν ξαναπάω".
Και πέρα από τη μίνι και συχνή μετακόμιση, σκέφτεσαι "εγώ; Οικογένεια;" Παρόλο που πάντα το είχες στο νου σου. Και μάλιστα τον είχες σκεφτεί και σαν πατέρα των παιδιών σου.
Τώρα ομως; Γιατί νιώθεις μια κούραση στη ζωή σου, που βαριέσαι οχι να μετακομίσεις και να κάνεις οικογένεια, αλλα να βγεις από το σπίτι σου παρά μόνο για τη δουλειά (αναγκαστικά).
Φαντάζομαι ότι θα πει κάποιος "αν ήθελες να μετακομίσεις μαζί του, θα το ήξερες", "η καρδιά ξερει", "αν δεν είσαι σίγουρη, τότε δεν τον θες" και άλλα...
Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Το έχω νιώσει αυτό μαζί του, και ξέρω οτι έχει υπάρξει. Τώρα;
Πλέον, έχω μπερδευτεί. Όχι μόνο γι αυτό. Αλλά για όλα αυτά που συμβαίνουν γυρω μας. Νιώθω ένα πιόνι, βλέπω και τους άλλους σαν πιόνια που μας καθορίζουν κάποιοι άλλοι τη ζωή. Και δεν ξέρω αν έχει νόημα να σκέφτεσαι καν τι θα κάνεις για το μέλλον σου.
Έχει ρουφηχτεί η διάθεσή μου...
Ό,τι να'ναι, ε;
Η Αθήνα φταίει που έχει καταντήσει μίζερη πόλη;
Υπήρχαν ημέρες που αν έβγαινα κατευθείαν μετά τη δουλειά, περνούσα σούπερ. Πλέον, είναι σπάνιες. Μια άλλη διέξοδός μου ήταν να είμαι στον κόσμο μου, να ακούω μουσική και να περπατάω. Εξακολουθώ να το κάνω, αλλα βγαίνω γρηγορα απο αυτό το μουντ. Μάλλον, έχω βελτιώσει τους χρόνους μου στο περπάτημα και φτάνω γρήγορα στον προορισμό μου..! Θα ακολουθήσω πιο μάκρινες διαδρομές.
Μπορεί να ξέρω την απάντηση μέσα μου. Αλλά δεν την έχω βγάλει ακόμη έξω (την απάντηση).
ΥΓ τωρα καταλαβαίνω γιατί δεν ποστάρω πιο συχνά: λόγω της φοβερής ροής της σκέψης μου!!!! Τζιζας..!!!
Και όταν μένεις, περνάς όμορφα, έχει και την πλάκα του, έχει και τον τσακωμό του, κι όταν είναι να φύγεις λες "γαμωτο, γιατι δεν ειχα πάρει και μια αλλαξιά ακόμη", αλλά όταν είναι να πας, σκέφτεσαι "πάλι μίνι βαλίτσα, τι καιρό θα κάνει να δω τι ρούχα να πάρω, γαμώτο, μόνο μια αλλαξιά θα πάρω, δεν μπορώ να κάνω σενάρια και να πάρω χίλια πραγματα μαζί μου, δεν ξαναπάω".
Και πέρα από τη μίνι και συχνή μετακόμιση, σκέφτεσαι "εγώ; Οικογένεια;" Παρόλο που πάντα το είχες στο νου σου. Και μάλιστα τον είχες σκεφτεί και σαν πατέρα των παιδιών σου.
Τώρα ομως; Γιατί νιώθεις μια κούραση στη ζωή σου, που βαριέσαι οχι να μετακομίσεις και να κάνεις οικογένεια, αλλα να βγεις από το σπίτι σου παρά μόνο για τη δουλειά (αναγκαστικά).
Φαντάζομαι ότι θα πει κάποιος "αν ήθελες να μετακομίσεις μαζί του, θα το ήξερες", "η καρδιά ξερει", "αν δεν είσαι σίγουρη, τότε δεν τον θες" και άλλα...
Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Το έχω νιώσει αυτό μαζί του, και ξέρω οτι έχει υπάρξει. Τώρα;
Πλέον, έχω μπερδευτεί. Όχι μόνο γι αυτό. Αλλά για όλα αυτά που συμβαίνουν γυρω μας. Νιώθω ένα πιόνι, βλέπω και τους άλλους σαν πιόνια που μας καθορίζουν κάποιοι άλλοι τη ζωή. Και δεν ξέρω αν έχει νόημα να σκέφτεσαι καν τι θα κάνεις για το μέλλον σου.
Έχει ρουφηχτεί η διάθεσή μου...
Ό,τι να'ναι, ε;
Η Αθήνα φταίει που έχει καταντήσει μίζερη πόλη;
Υπήρχαν ημέρες που αν έβγαινα κατευθείαν μετά τη δουλειά, περνούσα σούπερ. Πλέον, είναι σπάνιες. Μια άλλη διέξοδός μου ήταν να είμαι στον κόσμο μου, να ακούω μουσική και να περπατάω. Εξακολουθώ να το κάνω, αλλα βγαίνω γρηγορα απο αυτό το μουντ. Μάλλον, έχω βελτιώσει τους χρόνους μου στο περπάτημα και φτάνω γρήγορα στον προορισμό μου..! Θα ακολουθήσω πιο μάκρινες διαδρομές.
Μπορεί να ξέρω την απάντηση μέσα μου. Αλλά δεν την έχω βγάλει ακόμη έξω (την απάντηση).
ΥΓ τωρα καταλαβαίνω γιατί δεν ποστάρω πιο συχνά: λόγω της φοβερής ροής της σκέψης μου!!!! Τζιζας..!!!
Μια χαρά είναι η ροή της σκέψης σου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚορίτσι μου είναι λογικό να νιώθεις αυτό που λες, ότι μ'αυτά και μ'αυτά γύρω μας έχει ρουφηχτεί όλη σου η καλή διάθεση και η ενέργεια, μάλιστα δείχνει πως είσαι ευαίσθητος άνθρωπος. Νομίζω πως αν καταφέρεις βήμα βήμα, με baby steps να βελτιώνεις κάθε μέρα ένα κομμάτι της μέρας σου με κάποιον τρόπο ώστε να σου δημιουργεί καλύτερη ψυχολογία, τότε όλα θα φτιάξουν!
Αγκάλιασέ τον ας πούμε πιο σφιχτά, ζήτησέ του να σου λέει συχνότερα πόσο σ'αγαπάει (αυτό για μένα κάνει θαύματα, χαχα!), κάνε μικροπράγματα για σένα, περιποιήσου τον εαυτό σου, βάλε μυρωδάτες κρεμούλες στο δέρμα και λαδάκι στα μαλλιά! Μικρά πράγματα κι απλά!
Η ζωή είναι όμορφη... και γιατί να μην τη μοιραστούμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε;
Καλό σου μεσημέρι!
Ευχαριστώ! Κυρίως αυτό με τις συμβουλές περιποίησης, με ψηνουν πολυ! ;)
ΔιαγραφήΗ ταπεινή γνώμη ενός Αβατάρα που παραδίδει τον θρόνο του. :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν συζείς με κάποιον είστε ήδη οικογένεια. Το τι κάνεις από εκεί και πέρα είναι άλλο θέμα. Μια καλή σοβαρή συζήτηση μεταξύ σας την κατάλληλη στιγμή είναι ότι χρειάζεται για να δρομολογηθούν πράγματα και καταστάσεις.
Ο προβληματισμός είναι ωφέλιμος γιατί μας προετοιμάζει για την όποια απόφαση. Τελικά τα θέλω μας κάνουν την διαφορά.
Καλή επιτυχία!
Δίκιο εχεις! Αυτό που δεν το εχω με τις συζητήσεις όμως...! Και ναι! Τα θέλω μας κανουν τη διαφορα, αρκει να τα ακουσουμε
ΔιαγραφήΕγώ θα έλεγα κάντε την συγκατοίκηση και πάει καλά προχωρήστε και στα υπόλοιπα
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό σκεφτομαι κ εγω...
ΔιαγραφήΑν δεν είστε πολλά, αλλά πολλά λέμε χρόνια μαζί και σκέφτεστε για οικογένεια και θέλετε και τα δυο σας να αλλάζετε πάνες να το κάνετε μόνο σε περίπτωση που μπορεί να το μεγαλώσει καλά και σωστά (ηθικά, οικονομικά κτλ) ακόμα και ο ένας γονιός.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρόεδρας ΑΠΙ
Θενξ Πρόεδρα. Πολλα χρονια γνωριζομαστε, τα τελευταια δυο ειναι που την ειδαμε αλλιως.. Αυτο με τα παιδια ειναι το πιο σημαντικο, αλλα θα το προτιμουσα με ολο το πακετο της εννοιας οικογενειας.
Διαγραφή