To be or not to be...

...δότης. Μυελού των οστών, οργάνων γενικά.

Αρχικά με απασχολεί ο μυελός των οστών. Κι αυτό γιατί έτυχε μια περίπτωση: συγγενής φίλης μου. Χθες το έμαθα, αύριο είπα θα πάω. Δεν απαντούσε κανείς όμως στο τηλέφωνο της αντίστοιχης υπηρεσίας των νοσοκομείων, καθότι ήταν μεσημέρι πιθανόν και είχαν σχολάσει οι πληροφορίες. Έτσι έμαθα σήμερα. Και προβληματίστηκα. Γιατί δεν είχα ενημερωθεί επαρκώς έστω από το ίντερνετ για να ξέρω τι μου γίνεται και να μπορώ να πάρω μια συνηδειτοποιημένη απόφαση.

Η υπεύθυνη γιατρός μου εξήγησε από το τηλέφωνο πως δεν γίνεται να ζητήσω να πστοποιηθεί η συμβατότητα με συγκεκριμένο άτομο μόνο. Δίνεται μεν προτεραιότητα, αλλά κατά βάση μπαίνω σε λίστα κι ελέγχεται η συμβατότητα με όλους τους ασθενείς σε ανάγκη. (Από άλλη πηγή άλλου νοσοκομείου έμαθα πως για να ζητήσεις να ελεγχεί η συμβατότητα ΜΟΝΟ με συγκεκριμένο άτομο, πρέπει να πληρώσεις και γι αυτό σου δίνουν δικαιολογητικό να το πας στο ταμείο σου κλπ).
Το ότι μπαίνεις στη λίστα αυτή δοτών λοιπόν, σημαίνει πως πρέπει να είναι μια απόφαση που την έχεις σκεφτεί αρκετά καλά. Γιατί; Γιατί οπως μου εξήγησε η γιατρός, δν μπορείς να δίνεις φρούδες ελπίδες στους ανθρώπους που περιμένουν μόσχευμα κι εσύ μετά να πεις "δεν θέλω να συνεχίσω και να μπω σε διαδικασίες γιατί το μετάνιωσα".
Έχεις φυσικά το δικαίωμα να το κάνεις ανά πάσα στιγμή, να αναιρέσεις δλδ την απόφασή σου, αλλά δεν θα ήταν καλό να είσαι αποφασισμένος πρώτα; Ε;

Και γιατί να είσαι αποφασισμένος; Γιατι, στην περίπτωση τουλάχιστον μεταμόσχευσης μυελού των οστών, υπάρχουν δυο μέθοδοι: είτε χειρουργείο, που παίρνουν το μυελό από το κόκκαλο της λεκάνης, είτε με τη χορήγηση φαρμάκων για μερικές μέρες και τη μετέπειτα διαδικασία της φυγοκέντρησης.

Παραθέτω τη διεύθυνση της ιστοσελίδας του εθνικού οργανισμού μεταμοσχεύσεων για πιο ακριβείς και λεπτομερείς πληροφορίες www.eom.gr.

Επομένως δεν είναι κι εύκολη απόφαση... Από την άλλη, αυτοί οι άνθρωποι που χρειάζονται το μόσχευμα, βρίσκονται σε πραγματική ανάγκη. Θα μου πεις: βέβαια και βρίσκονται σε πραγματική ανάγκη, τι βλακεία είπες;

Το κατανοείς. Το συνειδητοποιείς όμως; (Σ αυτό βάζω και τον εαυτό μου).

Η αναλογία δοτών/ασθενών είναι τραγικά μικρή. Κι αν σκεφτούμε πώς πρέπει να υπάρχει και συμβατότητα που κάνει τις πιθανότητες ακόμη χειρότερες.... Οι περισσότερες πιθανότητες για συμβατότητα πρώτα αναζητώνται στους συγγενείς. Από κει και πέρα μειώνονται αισθητά. Δεν αποκλείονται ωστόσο!

Το χειρότερο όλων είναι πως για να κατανοήσουμε την αναγκαιότητα για μόσχευμα, πρέπει να γίνει με τον άσχημο τρόπο στις περισσότερες περιπτώσεις, δηλαδή να το βιώσουμε, εμείς ή αγαπημένο μας πρόσωπο. Δυστυχώς...

Μερικών η απορία μπορεί να είναι η εξής: τι μας το παιζεις τώρα; Ηθικολόγος και κριτής των αποφάσεων των άλλων;
Καμία σχέση...εξάλλου δεν είμαι δότρια..ακόμη ή και ποτέ ή και να μην χρειάζεται να το πω.
Σκέψεις ρε φίλε παραθέτω, προβληματισμούς, συζήτηση με το εαυτό μου, δεν ξέρω και με άλλους..;

Αν δεν βρεθεί δότης, ο ασθενής πεθαίνει. Ηλικιακά ο αθενής μπορει να είναι παιδάκι, έφηβος, ενήλικας.

Αυτό που μου είπε η φίλη μου πώς έχει χάσει την πίστη της στους ανθρώπους, γιατί ενώ έχει ενημερώσει όλους τους γνωστούς της, ελάχιστοι επικοινώνησαν μαζί της, έστω και για ενημέρωση.